કચ્છના પંખી અને પૂર્ણ હૃદયનો દીવો રણની કિનારે વસેલું ગામ ઘણા વર્ષો પહેલાં, જ્યારે કચ્છના રણમાં ચાંદની રાત્રે મીઠું ચમકતું નહીં પરંતુ ગાતું હતું, ત્યારે એક નાનું ગામ હતું — ધોળાવીરા અને ભુજ વચ્ચે ક્યાંક, જ્યાં ઊંટો ધીમે ધીમે ચાલતા અને પવન જૂના લોકગીતો ગાતો. તે ગામમાં એક નાનો સિયાળ રહેતો હતો, તેનું નામ હતું નીરવ. હવે, સિયાળ માટે “નીરવ” જેવું નામ થોડું અજીબ ગણાય. સામાન્ય રીતે સિયાળ ચતુર, બોલકાં અને ક્યારેક થોડાં ચોરીયા હોય. પણ નીરવ અલગ હતો. તેને ચોરી કરતાં વાર્તાઓ ગમતી. તેને કૂકડાં પકડવા કરતાં ચાંદને જોવું ગમતું. અને સૌથી અજબ વાત તો એ હતી કે તે દરેક કામ ધીમે કરતો. “આ રીતે તું જીવનમાં કશું નહીં કરી શકે,” તેની કાકી વારંવાર કહેતી. નીરવ હસતો. કારણ કે તેને લાગતું કે લોકો ઘણીવાર ઝડપથી દોડે છે માત્ર એટલા માટે કે તેઓને ખબર નથી હોતી કે ક્યાં જવું છે. એક સાંજ, જ્યારે રણમાં ઠંડો પવન ઊઠ્યો અને આકાશમાં તારાઓ એવી રીતે ચમક્યા જેમ કોઈએ કાળી ચાદર પર ચાંદીના દાણા ફેંક્યા હોય, ત્યારે તેની ઝૂંપડી બહાર એક અજાણ્યો અવાજ આવ્યો. “અંદર આવું?” નીરવે બહાર જોયું. એક મોટો સફેદ સારસ ઊભો હતો. તેની આંખો લીલા કાચ જે...
ધૂળિયા અરીસામાં ચાંદનીનું રહસ્ય કચ્છની પવનભરી ધરતી પર એક યુવક ગુજરાતના કચ્છ પ્રદેશમાં, જ્યાં સાંજ પડતાં મીઠાના રણ પર ચાંદની દૂધ જેવી છલકાતી હતી, ત્યાં એક નાનકડું ગામ હતું—ખારવાસ. ગામ એટલું જૂનું હતું કે ત્યાંના વાડાંની દીવાલો પણ માણસોના સ્વભાવ ઓળખતી હતી. પવન અહીં ક્યારેક ગીત ગાતો અને ક્યારેક એવો સીસકારો કરતો કે જાણે રણમાં કોઈ અદૃશ્ય આત્મા ભટકતી હોય. એ ગામમાં આરવ નામનો એક યુવક રહેતો હતો. તેના પિતા માટીનાં ઘડાં બનાવતા કુંભાર હતા અને તેની મા દરેક સવાર તુલસી પાસે દીવો પ્રગટાવીને ભગવાન કરતાં વધુ માનવજાત માટે પ્રાર્થના કરતી હતી. આરવ બાળપણથી જ થોડો અલગ હતો. જ્યારે બીજા બાળકો પતંગ ચગાવતા, ત્યારે તે આકાશ તરફ જોઈ વિચારે કે વાદળો સતત ભટકતાં કેમ રહે છે. જ્યારે ગામના લોકો મેળામાં ગરબા રમતા, ત્યારે તે ખૂણામાં ઊભો રહી લોકોના ચહેરાં વાંચતો. તેને લાગતું કે દુનિયા ખોટી દિશામાં દોડી રહી છે. લોકો મંદિર જઈને પ્રાર્થના કરતા, પણ પાછા ફરી પડોશીની નિંદા કરતા. વેપારીઓ ભગવાનના નામે દુકાન ખોલતા અને પછી તોળમાં ચોરી કરતા. ગામના મોટાભાગના લોકો સત્યને એટલા જ ડરતાં હતા જેટલા જૂના ઘરમાં છુપાયેલા સાપથી. આરવ ઘણીવાર...