Islami: Bukuria dhe Urtësia e Tij

Bukuria e vërtetë e Islamit

Islami nuk është vetëm një fe e adhurimeve dhe e rregullave. Ai është një mënyrë jetese që na mëson ta duam Allahun, të sillemi me mëshirë ndaj njerëzve, të jemi mirënjohës për bekimet dhe të ruajmë shpresën edhe në kohë të vështira. Bukuria e Islamit qëndron në mësimet e tij për paqen, drejtësinë, durimin, dashurinë dhe pastërtinë e zemrës.

Kur e kuptojmë Islamin me zemër të hapur, zbulojmë se ai na fton të jetojmë me qëllim dhe përgjegjësi. Na kujton se Allahu e njeh gjendjen tonë, i dëgjon lutjet tona dhe na ofron mundësinë të kthehemi tek Ai sa herë që gabojmë.

Allahu i Madhëruar thotë në Kuran:

“Dhe Ne të dërguam ty vetëm si mëshirë për botët.” (El-Enbija, 21:107)

Ky ajet na kujton se Profeti Muhamed ﷺ u dërgua si mëshirë për njerëzimin. Jeta dhe shembulli i tij na mësojnë të tregojmë dhembshuri, të falim kur është e mundur dhe të sillemi me drejtësi e mirësi ndaj të tjerëve.

Bukuria e Islamit bëhet e dukshme kur besimi ynë shndërrohet në sjellje të mira, fjalë të buta dhe vepra të dobishme.

Dashuria për Allahun është themeli i besimit

Një nga dhuratat më të mëdha të Islamit është lidhja që na mëson të ndërtojmë me Krijuesin tonë. Allahu është Krijuesi, Furnizuesi dhe Mëshiruesi ynë. Ai e njeh gëzimin dhe dhimbjen tonë, si dhe përpjekjet që të tjerët mund të mos i shohin.

Kur e kujtojmë Allahun me sinqeritet, zemra jonë mund të gjejë qetësi edhe mes shqetësimeve të jetës.

Allahu thotë në Kuran:

“Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Er-Ra'd, 13:28)

Ky ajet na fton të gjejmë kohë për dhikër, lutje dhe reflektim. Nuk kemi nevojë të presim derisa jeta të bëhet e përsosur për t'iu afruar Allahut. Mund të fillojmë pikërisht aty ku jemi, me një lutje të sinqertë, një namaz të falur me përkushtim ose një falënderim të thjeshtë.

Dashuria për Allahun shfaqet edhe në veprimet tona. Ajo na nxit të jemi të ndershëm kur askush nuk na sheh, të ndihmojmë dikë në nevojë dhe të zgjedhim të mirën edhe kur është e vështirë.

Kurani: Udhëzim dhe urtësi për jetën

Kurani i Shenjtë është fjala e Allahut dhe një udhërrëfyes për njerëzit. Ai na ndihmon të kuptojmë qëllimin e jetës, rëndësinë e moralit dhe përgjegjësinë që kemi ndaj Krijuesit dhe krijesave të Tij.

Allahu thotë:

“Vërtet, ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e drejta.” (El-Isra, 17:9)

Kurani na mëson të jemi të durueshëm, të drejtë, mirënjohës dhe të kujdesshëm në marrëdhëniet tona. Ai na kujton se kjo jetë është e përkohshme dhe se veprat e mira kanë vlerë të madhe tek Allahu.

Për ta kuptuar Kuranin, nuk është e nevojshme të mësojmë gjithçka menjëherë. Mund të fillojmë duke lexuar disa ajete çdo ditë, duke studiuar kuptimin e tyre dhe duke menduar se si mund t'i zbatojmë në jetën tonë.

Kur lexojmë për durimin, mund të përpiqemi të kontrollojmë zemërimin. Kur lexojmë për mëshirën e Allahut, mund të forcojmë shpresën dhe të pendohemi për gabimet tona. Kur lexojmë për drejtësinë, mund të mësojmë të mbrojmë të vërtetën edhe kur kjo kërkon sakrificë.

Kështu, Kurani bëhet jo vetëm një libër që e lexojmë, por edhe një udhëzim që na ndihmon të përmirësojmë zemrën dhe sjelljen.

Profeti Muhamed ﷺ: Shembulli i karakterit të bukur

Për ta kuptuar bukurinë e Islamit, duhet të mësojmë nga jeta e Profetit Muhamed ﷺ. Ai na tregoi se besimi i sinqertë shoqërohet me mëshirë, përulësi, drejtësi dhe respekt për të tjerët.

Profeti ﷺ ka thënë:

“Më i miri ndër ju është ai që ka karakterin më të mirë.” (Sahih el-Buhari dhe Sahih Muslim; kuptimi i hadithit)

Ky mësim na kujton se mirësia jonë nuk matet vetëm me fjalët që themi për fenë, por edhe me mënyrën se si sillemi me njerëzit.

Të respektosh prindërit, të kujdesesh për familjen, të mbash premtimet, të flasësh me ndershmëri dhe të ndihmosh fqinjët janë pjesë e një jete të udhëhequr nga Islami.

Ndonjëherë, një fjalë e butë mund t'i japë shpresë dikujt që po kalon një ditë të vështirë. Një gjest i vogël mund ta bëjë një njeri të ndihet i vlerësuar. Një falje e sinqertë mund të hapë rrugën drejt pajtimit.

Kur i zbatojmë këto mësime, ne e bëjmë bukurinë e Islamit të dukshme në jetën e përditshme.

Mëshira dhe falja në Islam

Të gjithë njerëzit gabojnë. Ndonjëherë flasim pa menduar, lëndojmë dikë ose nuk i përmbushim përgjegjësitë tona. Islami nuk na fton të humbasim shpresën për shkak të gabimeve. Ai na mëson të pendohemi, të përmirësohemi dhe të kërkojmë faljen e Allahut.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet, Allahu i fal të gjitha gjynahet.” (Ez-Zumer, 39:53)

Ky ajet është një burim i madh shprese për zemrat tona. Ai na kujton se dera e pendimit mbetet e hapur për ata që kthehen sinqerisht tek Allahu.

Pendimi i vërtetë përfshin keqardhjen për gabimin, përpjekjen për ta braktisur atë dhe vendosmërinë për të mos u kthyer tek ai. Nëse kemi dëmtuar një person ose kemi shkelur të drejtat e tij, duhet të përpiqemi ta ndreqim dëmin dhe t'ia kthejmë të drejtën.

Edhe falja e të tjerëve është një cilësi e bukur. Falja nuk do të thotë të pranojmë padrejtësinë ose të lejojmë që dëmi të vazhdojë. Ajo mund të nënkuptojë që nuk duam ta mbajmë zemrën të robëruar nga urrejtja, ndërsa ruajmë kufijtë e nevojshëm për sigurinë dhe dinjitetin tonë.

Mirënjohja: Të njohim bekimet e Allahut

Në jetën e përditshme, shpesh përqendrohemi te gjërat që na mungojnë. Mund të harrojmë shëndetin, familjen, ushqimin, mundësinë për të mësuar dhe dhuratën e besimit.

Islami na mëson t'i vlerësojmë këto bekime dhe të mos i konsiderojmë si diçka të zakonshme.

Allahu thotë:

“Nëse jeni mirënjohës, Unë do t'jua shtoj të mirat.” (Ibrahim, 14:7)

Mirënjohja nuk është vetëm të themi “Elhamdulilah”. Ajo shfaqet edhe në mënyrën se si i përdorim bekimet që kemi. Nëse kemi dije, mund t'ua mësojmë të tjerëve. Nëse kemi pasuri, mund të ndihmojmë njerëzit në nevojë. Nëse kemi kohë dhe energji, mund t'i përdorim për vepra të dobishme.

Çdo ditë mund të ndalemi për disa çaste dhe të mendojmë për tri gjëra për të cilat jemi mirënjohës. Ky zakon i thjeshtë mund të na ndihmojë të vlerësojmë më shumë jetën, të forcojmë shpresën dhe të kujtojmë mirësinë e Allahut.

Durimi dhe besimi gjatë vështirësive

Islami nuk premton se besimtarët nuk do të përballen kurrë me vështirësi. Edhe profetët e Allahut kaluan sprova të mëdha. Megjithatë, mësimet e Islamit na ndihmojnë të përballemi me vështirësitë pa e humbur shpresën.

Allahu thotë:

“Me të vërtetë, pas vështirësisë vjen lehtësimi.” (Esh-Sherh, 94:6)

Durimi nuk do të thotë të mos ndiejmë dhimbje ose të mos kërkojmë ndihmë. Ai do të thotë të përpiqemi të qëndrojmë të lidhur me Allahun, të shmangim veprimet e gabuara dhe të vazhdojmë të kërkojmë zgjidhje.

Besimi tek Allahu nuk e përjashton përpjekjen. Ne duhet të punojmë, të kërkojmë këshilla të dobishme, të përdorim mjetet që kemi në dispozicion dhe pastaj t'ia besojmë Allahut rezultatin.

Nëse po kalon një periudhë të vështirë, mos mendo se duhet t'i zgjidhësh të gjitha problemet menjëherë. Falu, lutu, kërko ndihmë kur është e nevojshme dhe ec përpara me hapa të vegjël. Edhe një përparim i vogël mund të jetë një fillim i rëndësishëm.

Urtësia islame: Të përmirësojmë zemrën

Dijetarët myslimanë kanë theksuar rëndësinë e pastrimit të zemrës, sinqeritetit dhe veprave të mira. Imam El-Gazali, në veprat e tij për edukimin shpirtëror, i kushtoi vëmendje të veçantë nevojës për të njohur dobësitë e vetes dhe për të zhvilluar cilësi të mira.

Kjo na fton të reflektojmë mbi disa pyetje të rëndësishme. A po më bën namazi më të durueshëm? A po më ndihmon dija të jem më i përulur? A po më bën suksesi më mirënjohës? A po i trajtoj të tjerët me drejtësinë që pres edhe për veten time?

Këto pyetje nuk janë për të na bërë të ndihemi të padenjë. Ato janë mundësi për të njohur veten dhe për të përmirësuar karakterin tonë.

Askush nuk bëhet i përsosur brenda një dite. Por, me sinqeritet, lutje dhe përpjekje të vazhdueshme, mund të bëhemi më të mirë se dje.

Si ta jetojmë bukurinë e Islamit çdo ditë

Për të zbatuar mësimet e Islamit, nuk kemi nevojë të ndryshojmë çdo gjë menjëherë. Mund të fillojmë me hapa të vegjël dhe të qëndrueshëm.

Përpiqu të ruash pesë namazet ditore. Lexo disa ajete nga Kurani dhe mëso kuptimin e tyre. Fol me ndershmëri dhe butësi. Respekto prindërit dhe kujdesu për familjen. Kërko falje kur gabon dhe gjej mënyra për të ndihmuar dikë që ka nevojë.

Profeti ﷺ na mësoi se veprat më të dashura tek Allahu janë ato që kryhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta. (Sahih el-Buhari dhe Sahih Muslim; kuptimi i hadithit)

Ky mësim na kujton se qëndrueshmëria është më e rëndësishme se entuziazmi i përkohshëm. Një vepër e vogël, e bërë me sinqeritet dhe vazhdimësi, mund të ketë ndikim të madh në karakterin tonë.

Përfundim: Ta shfaqim Islamin përmes sjelljes sonë

Bukuria dhe urtësia e Islamit gjenden në besimin tek Allahu, në adhurim, në mëshirë, në drejtësi dhe në moralin e mirë. Islami na mëson të jemi mirënjohës në kohë të mira, të durueshëm në sprova dhe të kujdesshëm ndaj njerëzve që na rrethojnë.

Asnjëri prej nesh nuk është pa gabime, por secili mund të bëjë një hap drejt përmirësimit. Mund të falim dikë, të kërkojmë falje, të lexojmë një ajet me kuptim ose të ndihmojmë një njeri në nevojë.

Le të mos e kufizojmë Islamin vetëm te fjalët dhe identiteti ynë. Le ta shfaqim atë përmes ndershmërisë, dhembshurisë, përulësisë dhe drejtësisë. Le të përpiqemi që njerëzit të ndiejnë siguri dhe mirësi kur janë pranë nesh.

O Allah, ndriçoji zemrat tona me besim, na ndihmo ta kuptojmë dhe ta zbatojmë Kuranin dhe Sunetin, na i fal gabimet dhe na udhëzo drejt veprave që të kënaqin Ty. Mbushi zemrat tona me paqe, mirënjohje dhe dashuri për Ty. Amin.

Abdesi: Pastërti, Shëndet dhe Qetësi Shpirtërore

 

Abdesi: Një dhuratë e bukur e Islamit

Islami na mëson se pastërtia ka një vend të rëndësishëm në jetën e besimtarit. Para se të falemi, ne maAbdesi: Pastërti, Shëndet dhe Qetësi Shpirtërorerrim abdes duke larë fytyrën, duart dhe këmbët me ujë të pastër, si dhe duke fshirë kokën. Ky veprim, që përsëritet disa herë gjatë ditës, nuk është vetëm përgatitje për namaz. Ai është gjithashtu një mundësi për të reflektuar mbi mëshirën e Allahut, për të kujdesur trupin tonë dhe për të përgatitur zemrën për adhurim.

Ndonjëherë, zakonet e përditshme bëhen aq të zakonshme sa harrojmë bukurinë që përmbajnë. Abdesi mund të duket si një veprim i thjeshtë, por ai bashkon bindjen ndaj Allahut, pastërtinë fizike dhe përgatitjen shpirtërore.

Allahu i Madhëruar thotë në Kuran:

“O ju që besuat! Kur të ngriheni për të falur namazin, lani fytyrat tuaja dhe duart deri në bërryla, fshini kokat tuaja dhe lani këmbët deri në nyje.” (El-Maide, 5:6)

Ky ajet na mëson mënyrën themelore të abdesit dhe rëndësinë e tij në përgatitjen për namaz. Përmes këtij adhurimi, ne mësojmë të ndalemi për pak çaste, të largohemi nga nxitimi i përditshëm dhe të kthehemi me përkushtim drejt Krijuesit tonë.

Abdesi dhe përfitimet për shëndetin

Pastërtia personale është e rëndësishme për shëndetin. Gjatë ditës, duart tona prekin telefona, doreza dyersh, ushqime dhe sipërfaqe të ndryshme. Në këtë mënyrë, ato mund të mbledhin papastërti dhe mikroorganizma, përfshirë baktere dhe disa viruse.

Larja e duarve me ujë dhe sapun është një nga mënyrat më të rëndësishme për të zvogëluar përhapjen e shumë mikrobeve që shkaktojnë sëmundje. Edhe larja e fytyrës dhe këmbëve mund të largojë pluhur, djersë dhe papastërti nga sipërfaqja e lëkurës.

Abdesi përfshin larjen e disa pjesëve të trupit që ekspozohen shpesh ndaj mjedisit. Megjithatë, duhet ta kuptojmë këtë lidhje me kujdes dhe saktësi. Uji i pastër mund të largojë disa papastërti dhe mikroorganizma, por abdesi nuk garanton eliminimin e të gjitha baktereve dhe viruseve dhe nuk e parandalon çdo infeksion.

Kur duart janë të ndotura, pas përdorimit të tualetit ose para përgatitjes dhe konsumimit të ushqimit, larja me sapun është veçanërisht e rëndësishme. Abdesi dhe masat e rekomanduara të higjienës mund të plotësojnë njëra-tjetrën.

Kështu, ne mund ta vlerësojmë abdesin si pjesë të një jete të pastër, pa i atribuar atij përfitime mjekësore që nuk janë vërtetuar shkencërisht.

Larja e fytyrës: Freski për trupin dhe zemrën

Fytyra është vazhdimisht në kontakt me ajrin, pluhurin dhe faktorë të tjerë të mjedisit. Larja e saj me ujë të pastër ndihmon në largimin e disa papastërtive dhe mund të japë një ndjenjë freskie.

Por bukuria e këtij veprimi shkon përtej pamjes së jashtme. Kur lajmë fytyrën për abdes, mund ta shfrytëzojmë atë çast për të reflektuar mbi mënyrën se si e shohim botën dhe si sillemi me njerëzit.

A përpiqemi t'i shohim të tjerët me mirësi? A jemi të gatshëm të falim? A i trajtojmë njerëzit me drejtësi, edhe kur nuk pajtohemi me ta?

Këto pyetje na ndihmojnë të kuptojmë se pastërtia fizike dhe përmirësimi i karakterit janë dy fusha të rëndësishme të jetës sonë. Larja e fytyrës është pjesë e abdesit, ndërsa pastrimi i zemrës kërkon pendim, sinqeritet, lutje dhe përpjekje të vazhdueshme.

Larja e duarve: Kujdes për veten dhe të tjerët

Duart na shërbejnë për shumë gjëra të mira. Me to punojmë, përgatisim ushqim, kujdesemi për fëmijët dhe ndihmojmë njerëzit në nevojë. Për këtë arsye, mbajtja e tyre të pastra është një përgjegjësi e rëndësishme.

Gjatë abdesit, larja e duarve na kujton gjithashtu përgjegjësinë që kemi për veprimet tona. A i përdorim duart për të ndihmuar apo për të lënduar? A përpiqemi të fitojmë jetesën në mënyrë të ndershme? A kujdesemi për ata që kanë nevojë për mbështetjen tonë?

Islami na nxit të bëjmë mirë dhe të shmangim dëmtimin e të tjerëve. Prandaj, higjiena personale nuk është vetëm një çështje individuale. Ajo ndihmon edhe në mbrojtjen e familjes dhe të komunitetit.

Le ta shoqërojmë larjen e duarve me një qëllim të mirë: të përdorim duart tona për punë të ndershme, për ndihmë dhe për vepra që sjellin dobi.

Shpëlarja e gojës dhe kujdesi për shëndetin

Shpëlarja e gojës është pjesë e abdesit dhe mund të ndihmojë në largimin e disa mbetjeve ushqimore dhe papastërtive. Kujdesi për gojën është gjithashtu i rëndësishëm për shëndetin e dhëmbëve dhe të mishrave të tyre.

Megjithatë, shpëlarja gjatë abdesit nuk e zëvendëson larjen e dhëmbëve me pastë me fluor, pastrimin ndërmjet dhëmbëve dhe kontrollet dentare kur nevojiten. Këto zakone ndihmojnë në ruajtjen e shëndetit oral.

Profeti Muhamed ﷺ i kushtonte rëndësi të veçantë pastërtisë së gojës. Në hadithe të sakta, ai ka lavdëruar përdorimin e misvakut dhe ka theksuar se ai pastron gojën dhe kënaq Allahun. (Sunen en-Nesai dhe burime të tjera të haditheve; kuptimi i transmetimit)

Ky mësim na kujton se kujdesi për trupin mund të shoqërohet me një qëllim shpirtëror. Kur kujdesemi për shëndetin tonë me përgjegjësi, tregojmë mirënjohje për trupin që Allahu na ka dhuruar.

Larja e këmbëve: Një zakon i dobishëm

Këmbët na mbajnë gjatë gjithë ditës. Ato janë në kontakt me dyshemetë, këpucët, djersën dhe pluhurin. Larja e këmbëve gjatë abdesit ndihmon në largimin e një pjese të papastërtive që mund të grumbullohen në lëkurë.

Është e rëndësishme që uji të arrijë në pjesët që duhen larë, përfshirë hapësirat ndërmjet gishtërinjve. Pas larjes, tharja e mirë e këmbëve mund të ndihmojë në parandalimin e problemeve që lidhen me lagështinë e vazhdueshme.

Ky veprim na kujton të mos i neglizhojmë pjesët e trupit që shpesh i marrim si të mirëqena. Allahu na ka dhuruar trupin dhe aftësinë për të ecur, punuar dhe për të shërbyer. Kujdesi ndaj tij është një mënyrë për ta vlerësuar këtë mirësi.

Abdesi: Pastërti shpirtërore dhe shpresë

Abdesi ka një rëndësi që shkon përtej higjienës. Ai është një akt adhurimi që na përgatit për namaz dhe na kujton të kthehemi te Allahu me përulësi.

Profeti ﷺ ka shpjeguar se kur një mysliman merr abdes dhe lan pjesët përkatëse të trupit, gjynahet largohen në përputhje me përshkrimin e dhënë në hadith. (Sahih Muslim, hadithi 244; kuptimi i transmetimit)

Ky mësim na jep shpresë në mëshirën e Allahut. Ai na kujton se adhurimi mund të jetë një mundësi për ripërtëritje shpirtërore dhe për t'u larguar nga gabimet.

Megjithatë, kjo nuk do të thotë se mund të vazhdojmë me vetëdije të lëndojmë të tjerët duke menduar se abdesi i zgjidh të gjitha pasojat. Kur shkelim të drejtat e dikujt, duhet të përpiqemi ta ndreqim gabimin, të kërkojmë falje dhe t'ia kthejmë tjetrit të drejtën e tij.

Abdesi mund të bëhet një kujtesë e bukur për të filluar përsëri: me një zemër më të përulur, një qëllim më të pastër dhe një dëshirë më të fortë për të bërë mirë.

Si ta bëjmë abdesin më të ndërgjegjshëm?

Shpesh e marrim abdesin me nxitim, sepse mendojmë vetëm për përfundimin e tij. Por mund të përpiqemi ta kryejmë me qetësi dhe vetëdije, duke kujtuar se po përgatitemi për të qëndruar para Allahut.

Fillojeni me qëllim të sinqertë dhe ndiqni mënyrën e mësuar nga Profeti ﷺ. Mos e shpërdoroni ujin dhe sigurohuni që pjesët e kërkuara të lahen siç duhet. Kur ta përfundoni, merrni disa çaste për të qetësuar mendjen dhe për t'u përgatitur për namaz.

Pas abdesit, mund të thoni dëshminë e besimit që na mësoi Profeti ﷺ:

“Dëshmoj se nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut, Një dhe të Pashoq, dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i Dërguari i Tij.” (Sahih Muslim, hadithi 234; kuptimi i transmetimit)

Ky përkujtim e lidh përgatitjen fizike me ripërtëritjen e besimit dhe na ndihmon të hyjmë në namaz me më shumë përqendrim.

Mirënjohja për ujin dhe bekimet e Allahut

Uji i pastër është një dhuratë e çmuar. Në shumë vende të botës, njerëzit përballen me mungesë uji të pijshëm dhe me vështirësi për të përmbushur nevojat e përditshme. Kur kemi ujë të pastër për abdes, kemi arsye të jemi mirënjohës.

Allahu thotë:

“Vërtet, Allahu i do ata që pendohen dhe ata që pastrohen.” (El-Bekare, 2:222)

Ky ajet na kujton rëndësinë e pastërtisë dhe pendimit në jetën e besimtarit. Mirënjohja jonë duhet të shfaqet edhe në mënyrën se si e përdorim ujin. Le të marrim abdes pa e shpërdoruar, duke përdorur vetëm sasinë e nevojshme.

Gjithashtu, mund t'u mësojmë fëmijëve se pastërtia, ruajtja e ujit dhe kujdesi për shëndetin janë zakone të dobishme. Në këtë mënyrë, adhurimi bëhet edhe një mundësi për të kultivuar përgjegjësi dhe respekt për bekimet që na janë dhënë.

Përfundim: Nga pastërtia te dashuria për Allahun

Abdesi është një pjesë e bukur e jetës së myslimanit. Ai na përgatit për namaz, na kujton rëndësinë e pastërtisë dhe na jep mundësinë të ndalemi për disa çaste në mes të angazhimeve të përditshme.

Larja e fytyrës, duarve dhe këmbëve me ujë të pastër ndihmon në largimin e disa papastërtive, por nuk duhet të konsiderohet si zëvendësim për të gjitha masat e higjienës ose si garanci kundër sëmundjeve. Kujdesi për shëndetin dhe adhurimi mund të ecin së bashku, në harmoni dhe me përgjegjësi.

Mbi të gjitha, le ta shohim abdesin si një ftesë për t'u afruar me Allahun. Çdo herë që marrim abdes, mund të shprehim mirënjohje, të kërkojmë falje dhe të përgatitemi për një namaz më të përqendruar.

O Allah, na dhuro pastërti në trup dhe në zemër. Na ndihmo të kujdesemi për shëndetin tonë, të mos i shpërdorojmë bekimet e Tua dhe të të adhurojmë me sinqeritet. Na mbush zemrat me paqe, mirënjohje dhe dashuri për Ty. Amin.

Dëgjo Kur Zemra Ka Nevojë Për Allahun

 

Dëgjo Kur Zemra Ka Nevojë Për Allahun

Ka momente kur një njeri nuk ka nevojë menjëherë për këshillë. Nuk ka nevojë për një ligjëratë të gjatë, për një përgjigje të përsosur, madje ndonjëherë as për një zgjidhje.

Ka nevojë për dikë që të ulet pranë tij dhe të dëgjojë.

Ndoshta është nëna jote që po lodhet në heshtje. Ndoshta është babai yt që nuk di si të flasë për atë që e rëndon. Ndoshta është një mik që buzëqesh gjatë ditës, por qan vetëm natën. Ndoshta është një vëlla ose motër që po përpiqet të ruajë imanin ndërsa përballet me një betejë që askush tjetër nuk e sheh.

Dhe ndoshta, një ditë, ai person do të jesh ti.

Në Islam, zemra e njeriut nuk është diçka që duhet trajtuar me ashpërsi. Ajo është një amanet. Dhe një prej dhuratave më të bukura që mund t'i japim dikujt është prania jonë e qetë.

Të dëgjosh nuk do të thotë se ke përgjigjen për problemin e tij.

Ndonjëherë do të thotë vetëm t'i kujtosh, me mënyrën si qëndron pranë tij, se ai nuk është vetëm.

Allahu Dëgjon Para Se Ne Të Dëgjojmë

Kur'ani na jep një pamje jashtëzakonisht të butë të Allahut.

Në suren El-Muxhadile, Allahu përmend një grua që erdhi te Profeti ﷺ duke paraqitur dhimbjen dhe ankesën e saj. Allahu thotë se Ai e kishte dëgjuar fjalën e saj. Kjo është një prej mënyrave më të bukura se si Kur'ani na mëson për afrimin e Allahut ndaj robit të Tij.

Një njeri foli.

Ndoshta të tjerët nuk e kuptuan plotësisht.

Por Allahu e dëgjoi. Quran

Kjo na mëson diçka të thellë: dëgjimi është një formë mëshire.

Kur dëgjon dikë pa e poshtëruar, pa e ndërprerë menjëherë dhe pa e bërë të ndihet i vogël, ti po krijon një hapësirë ku zemra mund të marrë frymë.

Dhe ndoshta pikërisht aty fillon një kthim drejt Allahut.

Të Dëgjosh Nuk Do Të Thotë Të Zgjidhësh Gjithçka

Ne shpesh kemi dëshirë ta rregullojmë menjëherë dhimbjen e tjetrit.

Dikush thotë: “Jam shumë i lodhur.”

Ne përgjigjemi: “Duhet të bësh sabër.”

Dikush thotë: “Kam frikë.”

Ne themi: “Mos ki frikë, ke Allahun.”

Dikush rrëfen një problem familjar.

Ne fillojmë të japim këshilla.

Sigurisht, sabri është madhështor. Mbështetja te Allahu është themeli i besimtarit. Këshilla e mirë është dhuratë. Por edhe fjalët e vërteta mund të thuhen në mënyrën e gabuar dhe në momentin e gabuar.

Profeti ﷺ na mësoi se besimtari duhet të flasë mirë ose të heshtë. Sunnah.com+1

Ndonjëherë “fjala e mirë” nuk është një shpjegim i gjatë.

Është:

“Jam këtu.”

“Të dëgjoj.”

“Merre kohën tënde.”

“Allahut i dihet gjendja jote.”

“Dua të bëj dua për ty.”

Fjalë të thjeshta mund të mbajnë një zemër që po përpiqet të mos thyhet.

Mëshira Fillon Me Praninë

Mendo për Profetin Muhammed ﷺ dhe mënyrën se si njerëzit i afroheshin. Në praninë e tij kishte vend për pyetje, shqetësime, gabime, dobësi dhe nevoja njerëzore.

Kjo është pjesë e bukurisë së sunetit.

Besimi nuk na kërkon të bëhemi njerëz pa emocione.

Na mëson t'i drejtojmë emocionet drejt Allahut.

Prandaj, kur dikush vjen tek ti me një dhimbje, mos mendo menjëherë: “Çfarë duhet t'i them?”

Pyet veten:

“Çfarë ka nevojë kjo zemër të dëgjojë tani?”

Ndoshta përgjigjja është këshillë.

Ndoshta është heshtje.

Ndoshta është një përqafim.

Ndoshta është një gotë ujë dhe një vend ku të ulet.

Ndoshta është thjesht të mos largohet nga biseda duke u ndier i gjykuar.

Edhe Ti Mund Të Jesh Ai Që Ka Nevojë Të Dëgjohet

Ka një mësim tjetër këtu.

Mos mendo se duhet të jesh gjithmonë ai që i forcon të tjerët.

Edhe ti mund të lodhesh.

Edhe ti mund të qash.

Edhe ti mund të thuash: “Nuk di çfarë të bëj.”

Kjo nuk të bën besimtar më të dobët.

Ne nuk jemi të krijuar për të mbajtur gjithçka vetëm.

Kur'ani na kujton se Allahu nuk i ngarkon shpirtrat përtej mundësisë së tyre dhe na mëson vazhdimisht të kthehemi tek Ai.

Madje Allahu thotë: “Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” Quran+1

Kjo është një derë e madhe për zemrën.

Nëse ke gabuar, dera është ende aty.

Nëse je lodhur, dera është ende aty.

Nëse je larguar, dera është ende aty.

Nëse nuk di çfarë të thuash, mund të thuash vetëm: “O Allah.”

Ndonjëherë kjo është një fillim i mjaftueshëm.

Një Praktikë E Thjeshtë Për Sot

Sot, provo diçka të vogël.

Kur dikush të flasë për një shqetësim, mos u ngut të përgjigjesh.

Lëre të përfundojë.

Mos e krahaso dhimbjen e tij me dhimbjen tënde.

Mos thuaj menjëherë: “Edhe mua më ka ndodhur.”

Mos e kthe bisedën te vetja.

Thjesht dëgjo.

Pastaj mund të pyesësh:

“Dëshiron vetëm të të dëgjoj, apo dëshiron edhe mendimin tim?”

Kjo pyetje e vogël mund të ndryshojë shumë.

Ajo i jep tjetrit dinjitet. I jep zgjedhje. Dhe të kujton se ti nuk je përgjegjës për të shpëtuar çdo njeri nga çdo dhimbje.

Ti mund të jesh thjesht një derë përmes së cilës hyn pak mëshirë.

Kur Dëgjimi Bëhet Adhurim

Nëse qëllimi yt është i pastër, edhe një bisedë e zakonshme mund të bëhet pjesë e mirësisë.

Të dëgjosh bashkëjtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. shortin pas një dite të gjatë.

Të dëgjosh fëmijën që përpiqet të shpjegojë një frikë që ty të duket e vogël.

Të dëgjosh një prind të moshuar që përsërit të njëjtën histori.

Të dëgjosh një mik që po lufton me një gabim dhe ka frikë se Allahu nuk do ta falë.

Në këto momente, mos harro ajetin e shpresës: Allahu u drejtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. Quran.com

Ndoshta ti nuk mund t'ia zgjidhësh problemin atij personi.

Por mund t'i ndihmosh të mos largohet nga Allahu mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh njëë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato për shkak të problemit.

Kjo është shumë.

Mos U Bëj Gjyqtar i Dhimbjes së Tjetrit

Ndonjëherë njerëzit kanë frikë të flasin me muslimanët sepse presin menjëherë gjykim.

“Pse nuk falesh më shumë?”

“Pse nuk ke më shumë sabër?”

“Si mund ta bësh këtë?”

“Duhet të kishe më shumë iman.”

Ndoshta disa prej këtyre pyetjeve kanë vend në një bisedë të duhur, me urtësi dhe dashuri.

Por jo çdo plagë duhet prekur me gisht.

Disa plagë kanë nevojë për kohë.

Disa kanë nevojë për dije.

Disa kanë nevojë për një dijetar të besueshëm.

Disa kanë nevojë edhe për ndihmë profesionale.

Të kërkosh ndihmë nuk është mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh një shkak nuk do të thotë se ke harruar Shkaktarin.

Përkundrazi, mund të jetë pjesë e tawakkulit.

Kujtoje Veten Se Allahu Është Afër

Në fund, dëgjimi i njëri-tjetrit na çon te një e vërtetë edhe më e madhe.

Ne dëgjojmë me veshë të kufizuar.

Allahu dëgjon pa kufizim.

Ne shohim vetëm një pjesë të historisë.

Allahu e di të tërën.

Ne mund të mos kuptojmë pse dikush po qan.

Allahu e di atë që zemra nuk arrin ta shprehë.

Kjo duhet të na japë qetësi.

Sepse kur nuk dimë çfarë të bëjmë, mund ta sjellim çështjen tek Ai që di.

Kur nuk kemi fjalë, mund të bëjmë dua.

Kur nuk kemi zgjidhje, mund të kemi mëshirë.

Dhe kur nuk mund ta mbajmë barrën e dikujt tjetër, mund të ulemi pranë tij për pak kohë.

Ndoshta Kjo Është Një Formë E Bukur E Besimit

Ndoshta sot Allahu nuk po të kërkon të bësh diçka madhështore.

Ndoshta po të jep mundësinë të dëgjosh.

Dikë në familje.

Një mik.

Një të moshuar.

Një fëmijë.

Një besimtar që po përpiqet të kthehet.

Ose veten tënde.

Dhe kur dikush të hapë zemrën, kujto se nuk je pronari i dhimbjes së tij. Je vetëm një shërbëtor që mund ta trajtojë atë amanet me butësi.

Dëgjoje.

Mos u ngut.

Bëj dua.

Nëse ke fjalë të mira, jepi.

Nëse nuk ke, hesht me mëshirë.

Dhe pastaj, bashkë me të, kujto Allahun që dëgjoi para se ti të dëgjoje, që e di para se të shpjegosh, që fal para se ta kuptosh plotësisht madhësinë e mëshirës së Tij.

Ndoshta një ditë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato momente të qeta kur dikush u ul pranë një zemre të lodhur dhe tha, pa shumë fjalë:

“Fol. Unë po të dëgjoj. Dhe Allahu të dëgjon.”

Dhe kush e di sa zemra mund të kenë qenë një hap larg shpresës, vetëm duke pritur dikë që t'i dëgjonte?

 

Namazi: Një Udhëtim Drejt Allahut

Namazi nuk është vetëm një ritual

Namazi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë besimtarit. Pesë herë në ditë, njeriu largohet për pak çaste nga zhurma e kësaj bote dhe qëndron para Krijuesit të tij. Ai nuk shkon para Allahut sepse Allahu ka nevojë për të, por sepse shpirti i njeriut ka nevojë për Allahun.

Kur e kuptojmë namazin në këtë mënyrë, ai nuk duket më thjesht si një detyrë që duhet përfunduar. Ai bëhet një takim me Zotin, një moment falënderimi, pendimi, shprese dhe ripërtëritjeje.

Kurani na kujton: “Vendose namazin për të më përkujtuar Mua.” (Kurani, 20:14).

Prandaj çdo pjesë e namazit mund të na kujtojë një cilësi të Allahut, një mirësi të Tij dhe një përgjegjësi që kemi ndaj Tij.

Namazi na kujton madhështinë e Allahut

Tekbiri: Allahu është më i Madhi

Namazi fillon me Allahu Ekber: Allahu është më i Madhi.

Këto fjalë janë të shkurtra, por kuptimi i tyre është i pafund. Problemet tona mund të duken të mëdha. Frika mund të jetë e madhe. Borxhet, sëmundjet, shqetësimet familjare dhe pasiguria për të ardhmen mund të rëndojnë zemrën.

Pastaj ngremë duart dhe themi: Allahu Ekber.

Kjo është një mënyrë për t'i thënë zemrës sonë: Allahu është më i madh se çdo problem. Allahu është më i madh se çdo frikë. Allahu është më i madh se ajo që nuk mund ta kontrollojmë.

Kjo nuk do të thotë se problemet zhduken menjëherë. Por perspektiva jonë ndryshon. Ne nuk i përballojmë më vështirësitë vetëm me forcën tonë; i përballojmë duke i besuar Allahut.

Qëndrimi në namaz: qëndro para Zotit tënd

Qiyami na mëson përulësinë

Kur qëndrojmë në namaz, qëndrojmë si robër para Zotit tonë.

Ne nuk qëndrojmë para Allahut me pasuri, pozitë, arritje apo reputacion. Para Tij jemi thjesht robër që kemi nevojë për mëshirën e Tij.

Në këtë qëndrim mësojmë një të vërtetë të bukur: vlera jonë nuk qëndron në atë që zotërojmë, por në lidhjen tonë me Allahun.

Leximi i sures El-Fatiha na kujton se Allahu është Zoti i botëve, i Gjithëmëshirshmi, Mëshirëploti dhe Sunduesi i Ditës së Gjykimit. Pastaj i drejtohemi Atij: vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje kërkojmë ndihmë.

Kështu namazi ripërtërin besimin tonë. Çdo herë që falemi, ne e konfirmojmë përsëri se adhurimi ynë i përket vetëm Allahut.

Rukuja: madhështia dhe mirënjohja

Përkulja e trupit dhe zemrës

Në ruku përulemi dhe madhërojmë Allahun.

Kjo përkulje fizike mund të bëhet një përkulje e zemrës. Njeriu që përkulet para Allahut kujton se nuk është i pavarur nga Krijuesi i tij.

Sa shumë mirësi kemi marrë pa i kërkuar?

Marrim frymë pa menduar për çdo frymëmarrje. Zemra rreh pa komandën tonë. Shikojmë, dëgjojmë, mendojmë, ecim dhe duam. Kemi ushqim, familje, miq, mundësi dhe kohë. Edhe vetë jeta është një dhuratë.

Kur themi Subhana Rabbiyal-'Azim, mund të ndalemi për një çast dhe të mendojmë për madhështinë e Atij që na ka dhënë gjithçka.

Namazi kështu na mëson mirënjohjen.

Sexhdeja: vendi më i afërt i robit

Kur njeriu është më pranë Allahut

Sexhdeja është një nga momentet më të fuqishme të namazit.

Profeti Muhamed ﷺ ka thënë se robi është më afër Zotit të tij kur është në sexhde, prandaj duhet të bëjë shumë lutje. Ky hadith transmetohet në Sahih Muslim.

Në sexhde balli ynë prek tokën. Njeriu që mund të jetë krenar para njerëzve, përkulet plotësisht para Allahut.

Këtu mund të lindë një paqe e veçantë.

Ndoshta kemi ardhur në namaz të lodhur. Ndoshta kemi bërë gabime. Ndoshta zemra jonë është e shqetësuar. Ndoshta nuk dimë se çfarë të bëjmë me një problem.

Në sexhde mund t'ia dorëzojmë të gjitha Allahut.

Nuk kemi nevojë për fjalë të bukura. Allahu e di atë që fshihet në zemrën tonë.

Namazi është një ripërtëritje e besimit

Pesë herë në ditë kthehemi te Allahu

Jeta na tërheq vazhdimisht drejt gjërave të kësaj bote. Puna, paratë, telefonat, përgjegjësitë, dëshirat dhe shqetësimet mund ta bëjnë zemrën të harrojë qëllimin e saj.

Namazi na ndalon.

Pesë herë në ditë na jepet mundësia të kthehemi te Allahu.

Kjo është një mëshirë e madhe.

Profeti ﷺ e krahasoi namazin me një lumë pranë derës së një personi, ku ai lahet pesë herë në ditë. Ai shpjegoi se pesë namazet janë një mjet me të cilin Allahu i fshin gabimet. (Sahih Muslim 667).

Ky është një mesazh i madh shprese.

Nëse kemi gabuar, dera e kthimit nuk është mbyllur.

Nëse jemi larguar, mund të kthehemi.

Nëse namazi ynë ka qenë i dobët, mund ta përmirësojmë.

Nëse kemi humbur përqendrimin, mund ta kërkojmë përsëri.

Namazi dhe gjurmët e profetëve

Një rrugë që e kanë ndjekur të dërguarit

Namazi nuk është një zakon i izoluar i jetës sonë. Ai na lidh me traditën e profetëve.

Profetët e Allahut i thirrën njerëzit drejt adhurimit të vetëm të Zotit. Ata na mësuan besnikërinë, durimin, lutjen, mirënjohjen dhe dorëzimin ndaj Allahut.

Kur qëndrojmë në namaz, ne ndjekim këtë rrugë.

Ibrahim a.s. ishte shembull i dorëzimit të plotë ndaj Allahut. Musai a.s. u mbështet te Zoti i tij. Isa a.s. ishte rob dhe i dërguar i Allahut. Muhamedi ﷺ na tregoi në jetën e tij se si namazi mund të bëhet burim force, qetësie dhe lidhjeje me Allahun.

Kështu namazi na kujton se nuk jemi vetëm në përpjekjen tonë për të jetuar me besim. Jemi pjesë e një zinxhiri të gjatë të njerëzve që iu përgjigjën thirrjes së Allahut.

Namazi na mëson të shërbejmë vetëm Allahun

Adhurimi duhet të ndryshojë jetën

Një namaz i bukur nuk duhet të mbetet vetëm brenda xhamisë ose dhomës ku falemi.

Ai duhet të shfaqet në sjelljen tonë.

Nëse themi se Allahu është më i Madhi, duhet të përpiqemi të mos e bëjmë egon tonë zot të jetës.

Nëse i përulemi Allahut në sexhde, duhet të mësojmë të jemi të përulur me njerëzit.

Nëse i kërkojmë Allahut mëshirë, duhet të tregojmë mëshirë.

Nëse kërkojmë falje prej Tij, duhet të mësojmë të falim të tjerët.

Nëse falemi për Allahun, duhet të përpiqemi të jetojmë për Allahun.

Kjo është bukuria e namazit: ai nuk synon vetëm të ndryshojë disa minuta të ditës sonë. Ai synon të ndryshojë zemrën, dhe një zemër e ndryshuar ndikon në të gjithë jetën.

Namazi si burim shprese

Mos u dëshpëro nëse ende po përmirësohesh

Ndonjëherë një besimtar mund të mendojë: “Namazi im nuk është aq i mirë sa duhet.”

Ndoshta mendja shpërqendrohet. Ndoshta kemi vështirësi të përqendrohemi. Ndoshta kemi lënë namaze në të kaluarën. Ndoshta sapo kemi filluar të mësojmë.

Mos lejoni që këto vështirësi t'ju largojnë nga Allahu.

Përmirësimi është një udhëtim.

Filloni me namazet e detyrueshme. Mësoni kuptimin e fjalëve që thoni. Përpiquni të faleni në kohë. Lëreni telefonin mënjanë për disa minuta. Para tekbirit, merrni një frymë të qetë dhe kujtoni: “Tani po qëndroj para Allahut.”

Pak nga pak, namazi mund të ndryshojë nga një detyrë në një takim që e prisni me dëshirë.

Profeti ﷺ na mësoi gjithashtu se pesë namazet janë shkak për faljen e gabimeve ndërmjet tyre, për sa kohë shmangen mëkatet e mëdha. (Sahih Muslim 233a–c).

Sa shpresë ka në këtë mësim!

Si ta përmirësojmë namazin tonë?

Filloni me një hap të vogël

Nuk është e nevojshme të ndryshoni gjithçka brenda një dite.

Së pari, përpiquni të ruani pesë namazet.

Pastaj mësoni përkthimin e sures El-Fatiha dhe sureve që lexoni më shpesh. Kur e dini se çfarë po i thoni Allahut, zemra fillon të marrë pjesë më shumë në namaz.

Pastaj punoni mbi khushunë, përulësinë dhe përqendrimin e zemrës. Mos u dëshpëroni kur mendja shpërqendrohet. Kthejeni butësisht te Allahu.

Para çdo namazi, mendoni për një mirësi të Allahut.

Në ruku mendoni për madhështinë e Tij.

Në sexhde kujtoni mëshirën e Tij.

Në lutje flisni me Allahun me sinqeritet.

Dhe pas namazit, falënderojeni Atë që ju dha mundësinë të qëndronit para Tij.

Një takim pesë herë në ditë

Namazi është më shumë se lëvizje.

Është kujtim.

Është falënderim.

Është pendim.

Është dorëzim.

Është shpresë.

Është ripërtëritje e besëlidhjes sonë me Allahun.

Çdo tekbir na kujton madhështinë e Tij. Çdo recitim na kujton fjalën e Tij. Çdo ruku na mëson përulësinë. Çdo sexhde na afron me Të. Çdo selam na rikthen në botë me një zemër që shpresojmë të jetë pak më e pastër.

Ndoshta kjo është një nga dhuratat më të bukura të namazit: Allahu na lejon të kthehemi tek Ai përsëri dhe përsëri.

Prandaj, vëlla dhe motër e dashur, mos e shih namazin vetëm si diçka që duhet ta kryesh. Shihe si një derë që Allahu ta ka hapur.

Kur bota bëhet e rëndë, kthehu te namazi.

Kur zemra bëhet e shqetësuar, kthehu te namazi.

Kur je mirënjohës, kthehu te namazi.

Kur ke gabuar, kthehu te namazi.

Kur ke humbur drejtimin, kthehu te namazi.

Dhe kur gjithçka shkon mirë, kthehu te namazi.

Sepse në çdo gjendje kemi nevojë për Allahun.

Allahu na e bëftë namazin dritë për zemrat tona, qetësi për shpirtrat tanë, falje për gabimet tona dhe një rrugë që na afron gjithnjë e më shumë me Të. Amin.

 

Ngritja e shpirtit mbi egon

Kur shpirti zgjedh Allahun mbi egon

Në jetën e çdo njeriu ekziston një betejë e heshtur. Është beteja ndërmjet asaj që shpirti dëshiron për hir të Allahut dhe asaj që egoja, dëshirat dhe krenaria kërkojnë për veten. Kjo betejë nuk shihet gjithmonë nga të tjerët, por Allahu e di shumë mirë çfarë ndodh brenda nesh.

Islami nuk na kërkon të pushojmë së qeni njerëz me dëshira, ndjenja dhe nevoja. Përkundrazi, na mëson t'i drejtojmë ato në mënyrën e duhur. Qëllimi është që shpirti të mos bëhet rob i egos, por të bëhet i lirë për të adhuruar Allahun.

Kurani thotë: “Sa për atë që pati frikë të qëndrojë para Zotit të tij dhe e ndaloi veten nga dëshirat e këqija, Xheneti do të jetë vendbanimi i tij.” (Kurani, 79:40–41).

Ky është një mesazh i madh shprese. Çdo herë që zgjedhim bindjen ndaj Allahut mbi dëshirën e gabuar, shpirti ynë ngrihet një hap më lart.

Çfarë është egoja?

Kur dëshira bëhet sunduese

Egoja, ose nefs-i, nuk është thjesht një pjesë që duhet urryer. Njeriu ka dëshira të natyrshme: dëshiron ushqim, pushim, pasuri, dashuri, respekt dhe sukses. Problemi fillon kur këto dëshira bëhen më të rëndësishme se kënaqësia e Allahut.

Egoja mund të na pëshpërisë: “Mendo vetëm për veten.”

Ajo mund të na thotë: “Mos kërko falje; ti ke të drejtë.”

Mund të na bindë: “Tregoju të tjerëve sa i mirë je.”

Mund të na shtyjë drejt zemërimit, krenarisë, lakmisë ose hakmarrjes.

Por besimi na mëson të ndalemi dhe të pyesim: Çfarë do të donte Allahu nga unë në këtë moment?

Kjo pyetje e thjeshtë mund të ndryshojë një jetë.

Forca e vërtetë është vetëpërmbajtja

Profeti ﷺ na mësoi kuptimin e vërtetë të forcës

Shpesh bota e mat forcën me pushtetin, zërin e lartë, aftësinë për të fituar debate ose për t'i mposhtur të tjerët. Por Profeti Muhamed ﷺ na mësoi një kuptim shumë më të thellë.

Ai tha se njeriu i fortë nuk është ai që i mposht të tjerët fizikisht, por ai që e kontrollon veten kur zemërohet. (Sahih Muslim 2609a).

Mendojeni këtë në jetën e përditshme.

Dikush ju flet keq. Egoja dëshiron një përgjigje të ashpër.

Dikush ju ofendon. Egoja dëshiron hakmarrje.

Dikush ju nënvlerëson. Egoja dëshiron t'i tregojë se kush jeni.

Por ju ndaleni.

Merrni frymë.

Kujtoni Allahun.

Zgjidhni fjalët me kujdes.

Kjo nuk është dobësi. Kjo është forcë shpirtërore.

Kur zemërimi vjen, zgjidhni Allahun

Një mësim i bukur nga Suneti

Në një rast, kur një person ishte shumë i zemëruar, Profeti ﷺ i mësoi të kërkonte mbrojtje te Allahu nga shejtani i mallkuar. (Sahih Muslim 2610a).

Ky mësim është jashtëzakonisht praktik.

Kur ndjeni se zemërimi po rritet, mos nxitoni të flisni. Mos merrni vendime të mëdha në kulmin e zemërimit. Kthehuni te Allahu.

Thuajeni me sinqeritet:

Eudhu billahi minesh-shejtanir-rraxhim.

Pastaj pyeteni veten: “A do të jem krenar për këto fjalë nesër?”

Shpesh, një moment vetëpërmbajtjeje na shpëton nga shumë pendime.

Ngritja e shpirtit fillon me sinqeritet

Pse po e bëj këtë?

Një nga mësimet më të rëndësishme të Islamit është se veprat lidhen me qëllimet. Profeti ﷺ tha: “Veprat gjykohen sipas qëllimeve.” Ky hadith autentik gjendet në Sahih el-Buhari.

Prandaj, ngritja e shpirtit mbi egon nuk është vetëm çështje e asaj që bëjmë. Është edhe çështje e arsyes pse e bëjmë.

Mund të bëjmë një vepër të mirë, por të dëshirojmë lavdërimin e njerëzve.

Mund të ndihmojmë dikë, por të presim mirënjohje.

Mund të japim sadaka, por të dëshirojmë të admirohemi.

Këtu zemra ka nevojë për pastrim.

Para një vepre të mirë, mund të pyesim veten: “A po e bëj këtë për Allahun?”

Pas saj, mund të lutemi që Allahu ta pranojë.

Kjo e mbron zemrën nga dëshira për t'u dukur.

Namazi e mëson shpirtin të përkulet

Nga egoja te përulësia

Namazi është një shkollë e përditshme e përulësisë.

Pesë herë në ditë ne lëmë atë që jemi duke bërë dhe qëndrojmë para Allahut.

Në sexhde, balli ynë prek tokën. Njeriu që mund të jetë krenar për pasurinë, profesionin, diturinë apo pozitën e tij, përkulet para Krijuesit.

Ky është një mësim i fuqishëm për egon.

Ne nuk jemi zotëruesit absolutë të jetës sonë. Jemi robër të Allahut.

Kur egoja thotë: “Unë”, namazi na mëson të themi: “Ti, o Allah.”

Kur egoja thotë: “Unë mundem gjithçka”, namazi na kujton: “Vetëm me ndihmën e Allahut.”

Kur egoja thotë: “Unë nuk kam nevojë për askënd”, sexhdeja na kujton sa shumë kemi nevojë për Zotin tonë.

Të jetosh përtej dëshirave të çastit

Jo çdo gjë që dëshirojmë është e mirë për ne

Një nga shenjat e pjekurisë shpirtërore është të kuptojmë se jo çdo dëshirë duhet ndjekur.

Mund të dëshirojmë të flasim, por zgjedhim heshtjen.

Mund të dëshirojmë të hakmerremi, por zgjedhim faljen.

Mund të dëshirojmë të shpenzojmë, por zgjedhim maturinë.

Mund të dëshirojmë të flemë, por ngrihemi për namaz.

Mund të dëshirojmë një gjë të ndaluar, por largohemi prej saj për hir të Allahut.

Këto mund të duken si humbje për egon, por janë fitore për shpirtin.

Ndonjëherë bindja ndaj Allahut kërkon të heqim dorë nga diçka që e dëshirojmë. Por kur heqim dorë për hir të Allahut, ne nuk humbasim vërtet. Ne fitojmë afërsi me Të.

Kurani dhe pastrimi i brendshëm

Zemra ka nevojë për kujdes

Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim dhe pastërti, edhe zemra ka nevojë për ushqim shpirtëror.

Kurani, namazi, dhikri, pendimi, lutja dhe shoqëria e mirë e ushqejnë zemrën.

Kurani na kujton se në përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi: “Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kurani, 13:28).

Kjo qetësi është e rëndësishme në luftën kundër egos.

Një zemër që kërkon vazhdimisht kënaqësinë e Allahut nuk ka nevojë të fitojë çdo debat, të marrë çdo lavdërim ose të ketë gjithmonë të drejtë.

Ajo fillon të kërkojë diçka më të madhe: kënaqësinë e Allahut.

Mos e luftoni veten me dëshpërim

Përmirësimi është një udhëtim

Ndoshta ndonjëherë zemëroheni shpejt.

Ndoshta egoja juaj kërkon lavdërim.

Ndoshta e keni të vështirë të falni.

Ndoshta keni rënë përsëri në një gabim që kishit premtuar ta linit.

Mos mendoni se çdo rënie do të thotë se rruga ka përfunduar.

Besimtari përpiqet, bie, pendohet dhe ngrihet përsëri.

Allahu thotë: “Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” (Kurani, 39:53).

Ky është një nga mesazhet më të bukura të Islamit.

Nuk kërkohet përsosmëri e menjëhershme. Kërkohet sinqeritet, përpjekje dhe kthim i vazhdueshëm tek Allahu.

Si ta ngremë shpirtin mbi egon?

Filloni me hapa të vegjël

Kur dikush ju zemëron, heshtni për disa çaste.

Kur bëni një vepër të mirë, mos kërkoni domosdoshmërisht që të tjerët ta dinë.

Kur bëni një gabim, kërkoni falje.

Kur dikush ju korrigjon me të drejtë, dëgjoni para se të mbroheni.

Kur keni sukses, falënderojeni Allahun.

Kur dështoni, mos e humbni shpresën.

Kur zemra bëhet krenare, kujtoni se çdo mirësi që keni është dhuratë nga Allahu.

Dhe çdo ditë gjeni pak kohë për të pyetur veten: “A po më afrohet kjo sjellje me Allahun, apo po e ushqen egon time?”

Kjo pyetje mund të bëhet një pasqyrë për shpirtin.

Dashuria për Allahun është fitorja më e madhe

Kur zemra nuk kërkon më të sundojë

Ngritja e shpirtit mbi egon nuk do të thotë të bëhemi njerëz pa personalitet, pa dëshira ose pa ambicie. Do të thotë që këto gjëra të vendosen nën udhëzimin e Allahut.

Ne mund të jemi të suksesshëm pa u bërë arrogantë.

Mund të jemi të fortë pa qenë mizorë.

Mund të jemi të pasur pa qenë lakmitarë.

Mund të mbrojmë të drejtën pa qenë hakmarrës.

Mund të kemi ambicie dhe përsëri të jemi të përulur.

Kjo është bukuria e Islamit: ai nuk kërkon që njeriu të zhduket, por që egoja të vendoset në vendin e saj dhe shpirti të drejtohet nga Allahu.

Sa më shumë ta njohim Allahun, aq më pak kemi nevojë të adhurojmë veten.

Sa më shumë ta duam Allahun, aq më e lehtë bëhet të heqim dorë nga ajo që e zemëron Atë.

Një fillim i ri për çdo besimtar

Ndoshta sot mund të fillojmë përsëri.

Në namazin e ardhshëm, le të hyjmë me një qëllim të ri: “O Allah, më ndihmo ta vendos kënaqësinë Tënde mbi dëshirat e mia.”

Kur zemërimi të vijë, le të zgjedhim qetësinë.

Kur krenaria të shfaqet, le të zgjedhim përulësinë.

Kur dëshira për lavdërim të vijë, le të zgjedhim sinqeritetin.

Kur të biem, le të pendohemi.

Kur të lodhemi, le të kërkojmë ndihmën e Allahut.

Dhe kur të bëjmë një hap përpara, le të mos harrojmë të falënderojmë Atë.

Shpirti ngrihet jo kur e fitojmë çdo betejë me të tjerët, por kur mësojmë ta vendosim veten tonë nën udhëzimin e Allahut.

Le të mos kërkojmë të bëhemi më të mëdhenj në sytë e njerëzve. Le të kërkojmë të bëhemi më të dashur tek Allahu.

Sepse lavdia e vërtetë nuk është që njerëzit të na admirojnë. Lavdia e vërtetë është që zemra jonë të gjejë Allahun.

O Allah, pastroji zemrat tona, na jep forcë mbi egon tonë, na mëso përulësinë, na ruaj nga krenaria dhe na ndihmo të zgjedhim gjithmonë atë që të kënaq Ty. Na bëj njerëz që jetojnë me besim, mirënjohje, durim dhe dashuri për Ty. Amin.

 

Kujto dhe falëndero Allahun çdo ditë

Kujtimi i Allahut sjell paqe në zemër

Jeta jonë është e mbushur me zhurmë. Puna, familja, përgjegjësitë, shqetësimet, lajmet dhe dëshirat e ndryshme na tërheqin vëmendjen çdo ditë. Në mes të gjithë kësaj, zemra mund të harrojë lehtësisht Atë që na ka dhënë vetë jetën.

Pikërisht këtu vjen dhikri, kujtimi i Allahut.

Të kujtosh Allahun nuk do të thotë vetëm të përsërisësh disa fjalë me gjuhë. Është ta mbash Allahun të pranishëm në zemër, në mendime dhe në vendimet e tua. Është të kujtosh se pas çdo mirësie që ke marrë qëndron mëshira e Tij dhe se edhe në vështirësi nuk je i harruar prej Tij.

Allahu thotë në Kuran: “Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kurani, 13:28).

Sa bukur është ky premtim. Kur zemra ndihet e trazuar, ajo nuk ka gjithmonë nevojë për më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë gjëra. Shpesh ajo ka nevojë të kthehet te Krijuesi i saj.

Falënderimi është një mënyrë jetese

Shikoni mirësitë që tashmë i keni

Shpesh ne vërejmë atë që mungon dhe harrojmë atë që kemi.

Mendojmë për problemin që nuk është zgjidhur dhe harrojmë dhjetëra gjëra për të cilat duhet të falënderojmë Allahun.

Kemi shëndet, por e vërejmë vetëm kur sëmuremi. Kemi familje, por e kuptojmë vlerën e saj kur ndjejmë vetminë. Kemi ushqim, ujë, strehë dhe mundësi për të punuar, por këto mirësi bëhen aq të zakonshme sa ndonjëherë nuk i shohim më si dhurata.

Kurani na mëson: “Nëse jeni mirënjohës, Unë do t'jua shtoj.” (Kurani, 14:7).

Falënderimi nuk është vetëm të thuash “Elhamdulilah”. Është ta njohësh burimin e mirësisë dhe ta përdorësh atë mirësi në mënyrën që Allahu e do.

Nëse Allahu të ka dhënë pasuri, përdore edhe për të ndihmuar të tjerët.

Nëse të ka dhënë dije, mëso dhe udhëzo me urtësi.

Nëse të ka dhënë kohë, mos e harxho të gjithën në gjëra pa vlerë.

Nëse të ka dhënë një familje, trajtoji njerëzit e tu me dashuri.

Kështu falënderimi bëhet vepër.

Dhikri na afron me Allahun

Një lidhje që mund të rinovohet çdo ditë

Ndonjëherë mendojmë se duhet të bëjmë diçka shumë të madhe për t'u afruar me Allahun. Por Suneti na mëson se edhe hapat e vegjël drejt Tij kanë vlerë të madhe.

Profeti Muhamed ﷺ përcolli një hadith kudsij ku Allahu thotë se kur robi e kujton Atë, Allahu është me të; dhe kur robi afrohet tek Allahu, Allahu i afrohet atij edhe më shumë. (Sahih Muslim 2675).

Ky hadith është një burim i jashtëzakonshëm shprese.

Ndoshta sot ndihesh larg Allahut. Ndoshta ke bërë gabime. Ndoshta namazi yt nuk ka qenë aq i përqendruar sa do të doje. Ndoshta ke kaluar një periudhë të vështirë shpirtërore.

Mos mendo se duhet të presësh derisa të bëhesh “më i mirë” për t'u kthyer te Allahu.

Kthehu tani.

Thuaj “SubhanAllah”.

Thuaj “Elhamdulilah”.

Thuaj “Allahu Ekber”.

Kërko falje.

Bëj një dua të sinqertë.

Një hap drejt Allahut mund të jetë fillimi i një ndryshimi të madh.

Çfarë do të thotë të thuash Elhamdulilah?

Falënderimi edhe në kohë të vështira

Është e lehtë të themi “Elhamdulilah” kur gjithçka shkon sipas dëshirës sonë. Por falënderimi bëhet më i thellë kur jeta nuk është e lehtë.

Kjo nuk do të thotë se duhet të pretendojmë se dhimbja nuk ekziston.

Islami nuk na kërkon të mohojmë vuajtjen. Mund të qajmë, të ndiejmë lodhje dhe të kërkojmë ndihmë. Por në të njëjtën kohë mund të besojmë se Allahu është i Urtë dhe se asgjë nuk është jashtë dijes së Tij.

Njeriu besimtar mund të thotë:

“O Allah, unë nuk e kuptoj pse po ndodh kjo, por besoj në Ty.”

Kjo është një formë e fuqishme e teuekkulit, mbështetjes te Allahu.

Kur kemi gjithçka, themi “Elhamdulilah”.

Kur humbasim diçka, themi “Elhamdulilah” dhe kërkojmë forcë.

Kur presim një përgjigje, themi “Elhamdulilah” dhe kemi besim.

Kur dera mbyllet, besojmë se Allahu mund të hapë një derë tjetër.

Dhikri nuk është vetëm për xhaminë

Kujtoje Allahun gjatë ditës

Një nga bukuritë e dhikrit është se ai mund të jetë pjesë e jetës së përditshme.

Mund ta kujtosh Allahun kur zgjohesh.

Mund të thuash “Bismilah” para se të fillosh një punë.

Mund ta falënderosh Allahun kur shijon ushqimin.

Mund të kërkosh falje kur kupton se ke gabuar.

Mund të thuash “SubhanAllah” kur sheh bukurinë e krijimit.

Mund të thuash “Elhamdulilah” kur merr një lajm të mirë.

Mund të bësh dua kur je duke udhëtuar.

Mund ta kujtosh Allahun në heshtje edhe kur askush nuk të sheh.

Kështu dhikri bëhet shoqëruesi ynë.

Nuk kemi nevojë të largohemi gjithmonë nga bota për ta kujtuar Allahun. Mund të jetojmë, të punojmë, të studiojmë dhe të kujdesemi për familjen, duke e mbajtur Allahun në zemër.

Zemra ka nevojë për kujtim

Kur harrojmë Allahun, harrojmë edhe qëllimin

Njeriu mund të ketë shumë gjëra dhe përsëri të ndihet bosh.

Mund të ketë sukses dhe të mos ketë qetësi.

Mund të ketë para dhe të ketë frikë.

Mund të ketë shumë njerëz rreth vetes dhe përsëri të ndihet vetëm.

Kjo ndodh sepse zemra ka nevojë për diçka që bota materiale nuk mund ta japë plotësisht.

Ajo ka nevojë për Allahun.

Kurani na kujton se qetësia e zemrës lidhet me përmendjen e Allahut. (Kurani, 13:28).

Prandaj dhikri nuk është thjesht një praktikë shtesë për njerëzit shumë fetarë. Ai është ushqim shpirtëror për çdo besimtar.

Për fillestarin, dhikri mund të jetë një pikënisje.

Për besimtarin praktikues, mund të jetë një mënyrë për ta thelluar lidhjen me Allahun.

Për atë që ndihet larg, mund të jetë ura e kthimit.

Falënderimi ndryshon mënyrën si e shohim jetën

Nga ankesa te mirënjohja

Dy njerëz mund të kenë të njëjtën jetë, por ta përjetojnë atë krejt ndryshe.

Njëri sheh vetëm atë që mungon.

Tjetri sheh edhe atë që është dhënë.

Falënderimi nuk i ndryshon domosdoshmërisht rrethanat tona, por mund të ndryshojë zemrën me të cilën i përjetojmë ato.

Kur zgjohemi në mëngjes, mund të mendojmë:

“Allah, faleminderit që më dhe edhe një ditë.”

Kur ulemi për të ngrënë:

“Allah, faleminderit për këtë ushqim.”

Kur shohim familjen:

“Allah, faleminderit për këta njerëz.”

Kur përfundojmë një vështirësi:

“Allah, faleminderit që më dhe forcë.”

Gradualisht, jeta fillon të duket ndryshe.

Mirësitë që më parë dukeshin të zakonshme fillojnë të duken të jashtëzakonshme.

Profeti ﷺ ishte mirënjohës

Falënderimi përmes adhurimit

Profeti Muhamed ﷺ ishte shembull i madh i mirënjohjes. Aishja r.a. transmeton se ai falej natën aq gjatë sa këmbët i ënjteshin. Kur u pyet pse e bënte këtë, ndërkohë që Allahu ia kishte falur gabimet e kaluara dhe të ardhshme, ai u përgjigj: “A të mos jem, pra, një rob mirënjohës?” (Sahih el-Buhari dhe Sahih Muslim).

Këtu shohim një mësim të thellë.

Adhurimi nuk duhet të vijë vetëm nga frika.

Ai mund të vijë edhe nga dashuria.

Mund të falemi sepse e duam Allahun.

Mund të bëjmë dhikr sepse duam ta kujtojmë Atë.

Mund të japim sadaka sepse jemi mirënjohës për atë që na ka dhënë.

Mund të ndihmojmë një tjetër sepse duam ta falënderojmë Allahun me veprat tona.

Si ta ndërtojmë zakonin e mirënjohjes?

Filloni me pesë minuta

Nuk është e nevojshme të filloni me një program të madh.

Në mëngjes, merrni pak kohë dhe përmendni tri mirësi për të cilat jeni mirënjohës.

Pas namazit, thoni me vetëdije “Elhamdulilah”.

Gjatë ditës, bëni disa minuta dhikr.

Para gjumit, mendoni për një mirësi që morët atë ditë.

Pastaj pyeteni veten:

“Si mund ta falënderoj Allahun për këtë mirësi?”

Kjo pyetje e fundit është shumë e rëndësishme. Ajo e kthen mirënjohjen nga një ndjenjë në një veprim.

Mos prisni të jeni perfektë

Përmirësimi fillon me një hap

Disa prej nesh mund të thonë: “Unë nuk e kujtoj Allahun aq sa duhet.”

Mos lejoni që kjo t'ju bëjë të hiqni dorë.

Filloni me pak.

Një dhikr.

Një dua.

Një namaz me më shumë përqendrim.

Një “Elhamdulilah” të thënë me zemër.

Një gabim për të cilin kërkoni falje.

Një mirësi që bëni në heshtje.

Profeti ﷺ përcolli se Allahu i afrohet robit që afrohet tek Ai dhe se Allahu e kujton robin që e kujton Atë. (Sahih Muslim 2675).

Kjo duhet të na japë motivim.

Mos e nënvlerësoni një hap të vogël.

Ndoshta një minutë dhikri sot bëhet pesë minuta nesër.

Ndoshta një namaz i përqendruar bëhet fillimi i një lidhjeje më të fortë me Allahun.

Ndoshta një “Elhamdulilah” i sinqertë ndryshon mënyrën se si e shihni gjithë ditën.

Allahu meriton falënderimin tonë

Të jetojmë me zemër mirënjohëse

Në fund, kujtimi dhe falënderimi i Allahut nuk janë vetëm detyra. Ato janë një dhuratë për zemrën tonë.

Kur kujtojmë Allahun, kujtojmë se nuk jemi vetëm.

Kur e falënderojmë, kuptojmë se jeta jonë është e mbushur me mirësi.

Kur i lutemi, pranojmë se kemi nevojë për Të.

Kur pendohemi, gjejmë shpresë.

Kur i besojmë, gjejmë qetësi.

Dhe kur e duam Allahun, fillojmë ta shohim të gjithë jetën si një mundësi për t'iu afruar Atij.

Le ta fillojmë sot.

Kur të zgjoheni nesër, mos mendoni menjëherë për problemet.

Mendoni për një mirësi.

Thuaj: Elhamdulilah.

Kur zemra shqetësohet, kujto Allahun.

Kur të marrësh një mirësi, falënderoje.

Kur të bësh një gabim, kthehu tek Ai.

Kur të ndihesh larg, bëj një hap drejt Tij.

Sepse Allahu nuk kërkon prej nesh që të ecim pa gabuar kurrë. Ai na mëson të kthehemi tek Ai sa herë që biem.

Le të bëhet dhikri shoqëruesi ynë, falënderimi gjuha e zemrës sonë dhe besimi forca jonë.

O Allah, na bëj prej atyre që të kujtojnë shpesh, të falënderojnë sinqerisht dhe të mbështeten tek Ti me zemër të qetë. Na i hap sytë për mirësitë e Tua, na ruaj nga pakënaqësia dhe harresa dhe na e shto dashurinë për Ty. Na ndihmo të përmirësohemi çdo ditë dhe ta përdorim çdo mirësi që na ke dhënë në atë që të kënaq Ty. Amin.