Allahu sheh zemrën, jo pamjen e jashtme

Ka një hadith të bukur të Profetit Muhamed ﷺ që mund të ndryshojë mënyrën se si e shohim veten, adhurimin dhe njerëzit përreth nesh. Ebu Hurejra رضي الله عنه transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Allahu nuk shikon trupat tuaj dhe as pamjen tuaj, por shikon zemrat tuaja dhe veprat tuaja.” Ky hadith është transmetuar në Sahih Muslim, 2564. 

Këto fjalë na japin një mësim të thellë, por edhe shumë shpresëdhënës. Në një botë ku shpesh gjykohemi nga pamja, pasuria, veshja, statusi apo numri i njerëzve që na admirojnë, Islami na kthen te ajo që ka më shumë rëndësi: zemra jonë dhe veprat që dalin prej saj.

Allahu sheh atë që njerëzit nuk e shohin

Njerëzit shohin atë që është jashtë. Allahu e di atë që është brenda.

Njerëzit mund të shohin buzëqeshjen tonë, por Allahu e di nëse pas saj fshihet një zemër e lodhur. Njerëzit mund të shohin një person që falet, por Allahu e di sinqeritetin e tij. Njerëzit mund të mos e vërejnë një lot të derdhur në sexhde, një lutje të fshehtë apo një sadaka që askush tjetër nuk e di.

Kjo është një nga bukuritë e besimit: nuk ke nevojë të dukesh i përsosur para njerëzve që të jesh i dashur te Allahu.

Mund të jesh duke mësuar ende namazin. Mund të kesh bërë gabime. Mund të jesh duke luftuar me një mëkat që askush nuk e di. Mund të ndihesh se je larg Allahut. Megjithatë, dera e kthimit tek Ai është ende e hapur.

Allahu thotë në Kur'an: “O robërit e Mi që e keni ngarkuar veten me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” 

Sa mëshirë ka në këto fjalë! Allahu nuk na thotë: “Mos u ktheni sepse keni gabuar shumë.” Përkundrazi, na thërret të kthehemi.

Zemra është vendi i sinqeritetit

Kur Profeti ﷺ foli për zemrën, ai nuk po na mësonte të neglizhonim veprat e jashtme. Islami kërkon namaz, agjërim, zekat, moral të mirë dhe shumë vepra të tjera. Por veprat e jashtme marrin vlerën e tyre të vërtetë kur zemra është e lidhur me Allahun.

Një vepër e vogël mund të jetë e madhe tek Allahu për shkak të sinqeritetit.

Një buzëqeshje ndaj dikujt mund të jetë adhurim. Një gotë ujë që ia jep dikujt me dashamirësi mund të jetë sadaka. Një fjalë e mirë ndaj prindit mund të jetë shkak për shpërblim. Një lutje e fshehtë për një vëlla ose motër myslimane mund të jetë një vepër që vetëm Allahu e di.

Prandaj, mos e nënvlerëso të mirën vetëm sepse duket e vogël.

Profeti ﷺ na mësoi se veprat vlerësohen sipas qëllimeve. Hadithi i famshëm “Veprat janë vetëm sipas qëllimeve” është themel i madh në kuptimin e adhurimit dhe sinqeritetit. Kjo na mëson të pyesim veten: “Për kë po e bëj këtë?”

Nëse përgjigjja është: “Për Allahun”, atëherë zemra jonë është duke ecur në drejtimin e duhur.

Mos e krahaso veten me të tjerët

Një nga sprovat e kohës sonë është krahasimi.

Ne shohim dikë që duket më fetar, më i pasur, më i bukur, më i suksesshëm ose më i respektuar. Pastaj fillojmë të mendojmë: “Unë nuk jam si ai.”

Por ti nuk e di historinë e zemrës së tij dhe ai nuk e di historinë e zemrës sate.

Ndoshta një njeri që duket shumë i thjeshtë ka një lidhje me Allahun që ti nuk e sheh. Ndoshta një person që nuk flet shumë për fenë bën shumë vepra të fshehta. Ndoshta një njeri që ka rënë shumë herë është duke u ngritur përsëri me një pendim të sinqertë.

Kur'ani na kujton se nderi i vërtetë nuk lidhet me prejardhjen, pasurinë apo pamjen. Allahu thotë: “Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që ka më shumë devotshmëri.” 

Prandaj, krahasoje veten me veten tënde të djeshme.

A je sot pak më i butë?

A je pak më i durueshëm?

A po fal një namaz më shumë me përqendrim?

A po kërkon falje më shpejt kur gabon?

A po mendon më shumë për Allahun?

Nëse po, falënderoje Allahun dhe vazhdo.

Një zemër e mirë nuk do të thotë të jesh i përsosur

Ndonjëherë mendojmë se një besimtar i mirë nuk duhet të ketë kurrë dobësi. Por njeriu është krijuar i dobët dhe gabon.

Besimtari nuk është ai që nuk bie kurrë. Besimtari është ai që, kur bie, ngrihet dhe kthehet tek Allahu.

Mos lejo që një mëkat të të bindë se nuk je më i denjë për të bërë mirë. Mos thuaj: “Pasi gabova, nuk ka kuptim të falem.” Mos thuaj: “Jam larg Allahut, prandaj nuk mund të lutem.”

Pikërisht atëherë ke më shumë nevojë për namazin, duanë, istigfarin dhe Kur'anin.

Allahu thotë se Ai është “Falësi i Madh, Mëshirëploti” dhe na ndalon të humbasim shpresën në mëshirën e Tij. 

Kjo nuk do të thotë ta marrim mëkatin lehtë. Përkundrazi, e luftojmë atë me pendim dhe përpjekje. Por nuk e mbyllim derën e shpresës.

Çfarë do të thotë ta pastrojmë zemrën?

Të pastrosh zemrën nuk do të thotë të mos ndjesh kurrë zemërim, trishtim apo frikë. Do të thotë të mësosh t'i drejtosh këto ndjenja drejt Allahut.

Kur zemërohesh, mëso të falësh.

Kur sprovohesh, mëso të durosh.

Kur merr një mirësi, mëso të falënderosh.

Kur bën një mëkat, mëso të pendohesh.

Kur të lavdërojnë, kujto se çdo mirësi është nga Allahu.

Kur të nënvlerësojnë, kujto se vlera jote e vërtetë nuk përcaktohet nga njerëzit.

Kur zemra mbushet me zili, lutu që Allahu ta bekojë tjetrin dhe të të japë edhe ty nga mirësitë e Tij.

Kjo është një rrugë e gjatë. Askush nuk e arrin pastërtinë e zemrës brenda një nate. Por çdo ditë mund të bëjmë një hap të vogël.

Kur'ani na mëson për zemrën e pastër

Allahu na jep një pamje shumë të fuqishme të Ditës së Gjykimit. Ai thotë se atë ditë pasuria dhe fëmijët nuk do të jenë të dobishëm, përveç atij që vjen tek Allahu me “zemër të pastër”. 

Kjo na bën të mendojmë: Çfarë po ndërtojmë në zemrën tonë?

Ne kujdesemi për shtëpitë tona, rrobat tona, trupin tonë dhe punën tonë. Të gjitha këto kanë rëndësi në mënyrën e tyre. Por zemra gjithashtu ka nevojë për kujdes.

Zemra ushqehet me dhikër, Kur'an, namaz, pendim, falënderim, mirësi dhe shoqëri të mirë.

Një zemër që përmend Allahun mëson të gjejë paqe edhe në ditë të vështira.

Si mund të fillojmë sot?

Nëse je fillestar në Islam, mos u tremb nga madhësia e rrugës. Filloni me një hap.

Mëso një sure të shkurtër. Mëso kuptimin e namazit. Bëj dua me fjalët e tua. Thuaj “Elhamdulilah” me vetëdije. Kërko falje nga Allahu. Afrohu gradualisht me njerëz që të ndihmojnë të bëhesh më i mirë.

Nëse je një besimtar që praktikon prej vitesh, mos e lejo rutinën ta largojë zemrën nga sinqeriteti. Pyete veten herë pas here: “A po e bëj këtë për Allahun apo vetëm sepse jam mësuar?”

Mos e nënvlerëso përmirësimin e vogël.

Pesë minuta Kur'an sot mund të jenë fillimi i një lidhjeje të bukur me Librin e Allahut. Një falje e sinqertë mund të shërojë një marrëdhënie. Një sexhde e qetë mund të ndryshojë një ditë të tërë.

Urtësia e dijetarëve: shiko zemrën para pamjes

Dijetarët klasikë të Islamit i kushtuan vëmendje të madhe zemrës, sepse ajo është vendi ku ndërthuren besimi, qëllimi dhe dëshira për Allahun. Në traditën islame, pastrimi i zemrës nuk shihet si diçka abstrakte, por si një punë e përditshme: të largosh mendjemadhësinë, zilinë, urrejtjen dhe dëshirën për t'u dukur, ndërsa kultivon sinqeritetin, mëshirën, durimin dhe mirënjohjen.

Një mësim i madh nga kjo trashëgimi është se njeriu duhet të merret më shumë me gjendjen e zemrës së vet sesa me gjykimin e zemrave të të tjerëve.

Ne nuk jemi të thirrur të bëhemi gjykatës të njerëzve. Jemi të thirrur të punojmë me veten.

Allahu e di përpjekjen tënde

Ndoshta sot nuk je aty ku dëshiron të jesh.

Por ndoshta je shumë më larg nga vendi ku ishe dikur.

Mos e harro këtë.

Allahu e sheh çdo përpjekje të sinqertë. Ai e di kur lufton me veten. Ai e di kur bie dhe pastaj pendohesh. Ai e di lutjen që nuk ia ke treguar askujt. Ai e di lotin që e ke fshehur. Ai e di dëshirën tënde për t'u bërë më i mirë.

Prandaj, mos u dorëzo.

Në vend që të thuash: “Nuk jam mjaftueshëm i mirë për Allahun”, thuaj: “O Allah, më ndihmo të bëhem më i mirë për Ty.”

Kjo është një lutje e bukur për zemrën.

Le të kthehemi tek Allahu me shpresë

Hadithi “Allahu nuk shikon pamjen tuaj, por zemrat dhe veprat tuaja” nuk është një arsye për të neglizhuar veprat e jashtme. Është një thirrje për t'i dhënë shpirt veprave tona.

Namazi ynë le të ketë sinqeritet.

Agjërimi ynë le të ketë durim.

Sadakaja jonë le të ketë mëshirë.

Fjalët tona le të kenë mirësi.

Pendimi ynë le të ketë shpresë.

Dhe zemra jonë le të kthehet gjithmonë tek Allahu.

Në fund, ajo që kemi para Allahut nuk është imazhi që kemi krijuar për njerëzit. Është e vërteta e zemrës sonë dhe veprat që kemi bërë për Të.

Prandaj, mos u shqetëso shumë për t'u dukur i mirë. Përpiqu të jesh i sinqertë.

Mos kërko përsosmërinë. Kërko afrimin me Allahun.

Mos u dëshpëro për gabimet e së kaluarës. Pendohu dhe ec përpara.

Dhe mos harro: zemra që kthehet tek Allahu nuk është një zemër e humbur.

Allahu na dhëntë zemra të pastra, vepra të sinqerta, durim në sprova, mirënjohje në mirësi dhe dashuri të vërtetë për Të. Allahu na ndihmoftë të përmirësohemi çdo ditë, me hapa të vegjël por të sinqertë, dhe të takohemi me Të me një zemër të pastër.

Amin.

PPlease read similar posts at https://drlalk.co.uk

 

Zhvillimi i embrionit në Kuran

Kurani Famëlartë na fton shpesh të mendojmë për krijimin e njeriut. Para se të shohim botën, para se të flasim, të ecim apo të njohim familjen tonë, kalojmë në një udhëtim të fshehtë brenda barkut të nënës. Është një udhëtim që sot studiohet me mjete të avancuara mjekësore, ndërsa Kurani e përmend në disa vargje si një shenjë të fuqisë dhe urtësisë së Allahut.

Për një besimtar, ky reflektim nuk duhet të jetë thjesht një përpjekje për të lidhur çdo detaj të embriologjisë moderne me një ajet. Kurani nuk është libër mjekësie. Ai është libër udhëzimi. Megjithatë, përshkrimet kuranore të krijimit njerëzor na japin një mundësi të bukur për të reflektuar mbi fuqinë e Krijuesit, dobësinë tonë dhe madhështinë e jetës.

Kur e shohim veten në këtë mënyrë, zemra mund të thotë me përulësi: “I Lavdëruar qoftë Allahu, Krijuesi më i mirë.”

Çfarë thotë Kurani për krijimin e njeriut?

Një nga pasazhet më të njohura gjendet në suren El-Mu’minun:

“Ne e krijuam njeriun prej një përzgjedhjeje nga balta. Pastaj e bëmë atë një pikë në një vend të sigurt. Pastaj e krijuam pikën si ‘aleḳah’, pastaj ‘aleḳah-n’ si një copëz mishi, pastaj nga ajo copëz krijuam kockat, dhe kockat i veshëm me mish; pastaj e sollëm atë në një krijim tjetër. I Lartësuar është Allahu, Krijuesi më i mirë!” (Kurani, 23:12–14).

Këto vargje na bëjnë të ndalemi. Jeta njerëzore, e cila më vonë bëhet kaq komplekse, fillon në një mënyrë që për sytë tanë është jashtëzakonisht e vogël dhe e fshehur.

Allahu na kujton se njeriu nuk është krijuesi i vetvetes. Ne mund të zbulojmë shumë gjëra rreth trupit, të studiojmë qelizat dhe të kuptojmë procese të ndërlikuara biologjike, por vetë aftësia për të jetuar, zhvilluar dhe ekzistuar është një dhuratë prej Allahut.

Kuptimi i fjalës “nutfah”

Kurani përdor fjalën nutfah, e cila përshkruan një sasi të vogël lëngu ose një pikë. Në suren El-Mu’minun, Allahu thotë se njeriu vendoset si një nutfah në një “vend të sigurt”. (Kurani, 23:13).

Kjo na kujton mbrojtjen e jashtëzakonshme që ekziston gjatë shtatzënisë. Nëna mban në trupin e saj një jetë që ende nuk mund të mbrohet vetë. Për këtë arsye, shtatzënia na mëson jo vetëm diçka rreth biologjisë, por edhe rreth mëshirës.

Sa e madhe është mëshira e Allahut që krijimi i një qenieje të re zhvillohet në një mjedis të mbrojtur, pa qenë në varësi të forcës së vetë embrionit!

Për një besimtar, kjo mund të bëhet një arsye për falënderim. Ndoshta ne nuk i kemi menduar kurrë këto gjëra kur themi “Elhamdulilah”. Por çdo frymëmarrje që kemi sot është rezultat i një udhëtimi të gjatë që Allahu e drejtoi para se ne të dinim edhe emrin tonë.

“Alekah” dhe fazat e zhvillimit

Në ajetin 14 të sures El-Mu’minun përdoret fjala ‘aleḳah. Përkthimet e saj mund të ndryshojnë sipas kontekstit dhe komentuesit. Ajo mund të lidhet me një gjë që ngjitet ose që varet dhe, në disa përkthime, është përkthyer si “mpiksje” ose “substancë e varur”.

Këtu duhet të jemi të kujdesshëm. Nuk është e nevojshme të pretendojmë se çdo term arab është një përkufizim teknik i një koncepti modern të embriologjisë. Gjuha e Kuranit është gjuhë e fuqishme, e pasur dhe shpesh përmban kuptime që nuk kufizohen në terminologjinë moderne shkencore.

Megjithatë, përshkrimi na bën të mendojmë për fazat e njëpasnjëshme të krijimit. Kjo është ajo që duhet të vlerësojmë me zemër: Allahu na fton të shohim se krijimi ynë nuk është i rastësishëm dhe as i pakuptimtë.

“Mudghah” dhe krijimi gradual

Kurani përmend gjithashtu termin mudghah, i cili mund të kuptohet si një copëz ose masë e vogël mishi. Ajeti përshkruan një kalim nga një fazë në tjetrën dhe pastaj përmend kockat dhe mishin. (Kurani, 23:14).

Sot, embriologjia na lejon të shohim me hollësi se si embrioni kalon nëpër faza të ndryshme të zhvillimit. Shkenca moderne ka zbuluar procese shumë komplekse të ndarjes qelizore, diferencimit dhe formimit të organeve.

Kjo dije është e dobishme. Por besimtari mund të shkojë edhe një hap më tej: Kush e vendosi këtë rend në krijim? Kush i dha trupit aftësinë për t'u zhvilluar? Kush bëri që nga një fillim kaq i vogël të lindte një njeri me zemër, mendje, kujtesë dhe shpirt?

Këto pyetje na çojnë nga informacioni te reflektimi.

Hadithi për krijimin në barkun e nënës

Profeti Muhamed ﷺ gjithashtu foli për fazat e krijimit njerëzor. Në Sahih Muslim transmetohet nga Abdullah ibn Mesudi se i Dërguari i Allahut ﷺ përshkroi krijimin e njeriut në barkun e nënës dhe përmendi periudha prej dyzet ditësh, pastaj fazën e ‘aleḳah dhe më pas mudghah. Hadithi përmend gjithashtu caktimin e furnizimit, jetëgjatësisë dhe veprave të njeriut.

Ky hadith është i rëndësishëm jo vetëm për përshkrimin e krijimit, por edhe për mesazhin shpirtëror që e shoqëron atë.

Jeta jonë nuk filloi kur ne u bëmë të famshëm, të pasur apo të aftë. Allahu na njihte para se të njihnim veten.

Kjo duhet të na bëjë të përulur.

Shkenca dhe Kurani: një qasje e ekuilibruar

Kur flasim për Kuranin dhe zhvillimin embrional, është e rëndësishme të shmangim dy skaje.

Nga njëra anë, nuk duhet ta injorojmë bukurinë e këtyre ajeteve. Nga ana tjetër, nuk duhet të përpiqemi ta kthejmë çdo fjalë të Kuranit në një term laboratorik modern.

Shkenca është një fushë që vazhdon të zhvillohet. Ajo bazohet në vëzhgim, eksperiment dhe përmirësim të njohurive. Interpretimet shkencore mund të ndryshojnë. Kurani, ndërkohë, është shpallje dhe udhëzim.

Prandaj, një musliman mund të thotë me qetësi: “Në këto ajete shoh shenja që më nxisin të mendoj për krijimin dhe fuqinë e Allahut, pa pretenduar se çdo detaj i embriologjisë moderne është i koduar në tekst.”

Kjo qasje është më e përulur dhe më e sigurt.

Krijimi ynë duhet të na bëjë mirënjohës

Ndonjëherë njeriu ndihet i vogël sepse nuk ka shumë pasuri, sukses ose famë. Por Kurani na mëson të mendojmë ndryshe.

Mendo për fillimin tënd.

Ti ishe i dobët.

Ti nuk mund të ushqeje veten.

Ti nuk mund të flisje.

Ti nuk mund të mbroje veten.

Pastaj Allahu të dha dëgjimin, shikimin, mendjen dhe aftësinë për të mësuar.

Allahu thotë:

“Allahu ju nxori nga barqet e nënave tuaja, kur nuk dinit asgjë, dhe ju dha dëgjimin, shikimin dhe zemrat, që të jeni mirënjohës.” (Kurani, 16:78)

Sa e bukur është kjo lidhje: krijimi dhe mirënjohja.

Ne filluam pa ditur asgjë. Prandaj nuk kemi arsye për arrogancë.

Krijimi njerëzor dhe dashuria për Allahun

Kur e kuptojmë se sa e mrekullueshme është krijesa njerëzore, mund të lindë një ndjenjë e thellë dashurie për Krijuesin.

Nuk kemi nevojë të dimë çdo detaj të biologjisë për ta adhuruar Allahun. Mjafton të shohim jetën tonë me një zemër të zgjuar.

Kur shohim një fëmijë, mund të mendojmë për fuqinë e Allahut.

Kur shohim një nënë që mban fëmijën e saj, mund të mendojmë për mëshirën.

Kur shohim trupin tonë, mund të mendojmë për amanetin.

Kur mësojmë për zhvillimin embrional, mund të themi: “SubhanAllah.”

Kjo është një mënyrë e bukur për ta kthyer dijen në dhikr.

Mos e lini Kuranin vetëm në raft

Nëse jeni fillestar në praktikën islame, mos mendoni se duhet të dini gjithçka menjëherë. Filloni me pak.

Lexoni disa ajete çdo ditë.

Lexoni përkthimin në shqip.

Mësoni kuptimin e sureve të shkurtra.

Dëgjoni recitimin e Kuranit.

Kur një ajet ju prek, ndaloni dhe mendoni për të.

Nëse jeni tashmë praktikues, mund ta thelloni lidhjen tuaj me Kuranin përmes tefsirit të dijetarëve të besueshëm dhe përmes studimit të arabishtes.

Profeti ﷺ ka thënë: “Më i miri prej jush është ai që mëson Kuranin dhe e mëson atë.” (Sahih el-Buhari, 5027).

Pra, rruga e Kuranit është një rrugë mësimi. Nuk ka rëndësi nëse sot dini pak. E rëndësishme është të vazhdoni.

Nga shkenca drejt sexhdes

Studimi i zhvillimit embrional mund të na japë shumë informacion. Por besimi na mëson ta shndërrojmë informacionin në adhurim.

Kur e kuptojmë sa i ndërlikuar është krijimi ynë, le të mos bëhemi krenarë për dijen tonë. Le të bëhemi më të përulur.

Kur kuptojmë se sa e brishtë është jeta, le të bëhemi më mirënjohës.

Kur mendojmë për fillimin tonë të vogël, le të mos e përçmojmë askënd.

Dhe kur shohim madhështinë e krijimit, le të kujtojmë madhështinë e Krijuesit.

Kurani e mbyll përshkrimin e këtyre fazave me një deklaratë që meriton të jetojë në zemrën tonë:

“I Lartësuar është Allahu, Krijuesi më i mirë!” (Kurani, 23:14).

Një hap i vogël drejt Allahut

Ndoshta pas leximit të këtij artikulli nuk do të bëheni ekspertë të embriologjisë. Dhe kjo nuk është qëllimi.

Qëllimi është më i thjeshtë dhe më i bukur: të shikoni veten me një ndjenjë të re.

Ju jeni krijesë e Allahut.

Jeta juaj është dhuratë.

Trupi juaj është amanet.

Koha juaj është përgjegjësi.

Dhe zemra juaj ka nevojë për Krijuesin.

Prandaj, le ta përdorim këtë dije për të shtuar mirënjohjen, jo krenarinë; besimin, jo frikën; përulësinë, jo arrogancën.

Nëse sot keni qenë larg Kuranit, kthehuni me një faqe.

Nëse lutjet tuaja kanë qenë të dobëta, filloni përsëri.

Nëse keni bërë gabime, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.

Ai që na krijoi nga një fillim kaq i vogël është gjithashtu i aftë të ringjallë zemrat tona me iman.

Le të lexojmë Kuranin me mendje të hapur, zemër të përulur dhe dëshirë për t'u përmirësuar. Le të studiojmë botën pa frikë, por edhe pa arrogancë. Dhe sa herë që mësojmë diçka të re për krijimin, le të kujtojmë Krijuesin.

O Allah, na shto dijen që na afron me Ty. Na jep zemër mirënjohëse, besim të fortë, mendje të përulur dhe dashuri për Fjalën Tënde. Na ndihmo ta lexojmë Kuranin, ta kuptojmë, ta jetojmë dhe të bëhemi njerëz më të mirë përmes tij. Amin.

Please read similar posts at https://drlal.uk

 

Allahu: Krijuesi dhe Furnizuesi i Çdo Qenie

Të gjithë ne kemi momente kur ndihemi të shqetësuar për jetën. Ndonjëherë mendojmë për furnizimin, punën, familjen, shëndetin ose të ardhmen. Pyetjet mund të jenë të shumta: A do të kem mjaftueshëm? Çfarë do të ndodhë nesër? Kush do të më ndihmojë nëse gjërat bëhen të vështira?

Kurani na mëson të kthehemi te një e vërtetë themelore: Allahu është Krijuesi i çdo gjëje, Furnizuesi i çdo krijese dhe ka fuqi mbi çdo gjë.

Kjo nuk do të thotë se jeta do të jetë gjithmonë pa vështirësi. Do të ketë sprova, humbje dhe momente pasigurie. Por besimi në Allahun ndryshon mënyrën se si i përballojmë ato. Ne nuk jemi vetëm. Nuk jemi të harruar. Dhe furnizimi ynë nuk është jashtë dijes së Allahut.

Kjo e vërtetë mund të sjellë paqe në zemër, mirënjohje për të tashmen dhe shpresë për të ardhmen.

Allahu është Krijuesi i çdo gjëje

Një nga themelet e besimit islam është të besojmë se Allahu është Krijuesi i gjithçkaje.

Allahu thotë në Kuran:

“Allahu është Krijuesi i çdo gjëje dhe Ai është Mbikëqyrësi i çdo gjëje.” (Ez-Zumer, 39:62)

Asgjë nuk është jashtë dijes dhe fuqisë së Tij. Qiejt, toka, detet, malet, kafshët, bimët dhe vetë njeriu janë pjesë e krijimit të Tij.

Kur shohim një pemë që rritet nga një farë e vogël, mund të ndalemi dhe të mendojmë. Kur shohim një fëmijë që rritet, kur shohim shiun që bie dhe tokën që gjallërohet, kemi përpara nesh shenja që na ftojnë të njohim Krijuesin.

Kurani thotë:

“Vërtet, në krijimin e qiejve dhe të Tokës dhe në ndërrimin e natës dhe të ditës ka shenja për njerëzit që mendojnë.” (Ali Imran, 3:190)

Besimtari nuk e sheh botën vetëm me sy. Ai përpiqet ta shohë edhe me zemër.

Furnizimi i çdo krijese është te Allahu

Ndoshta një nga ajetet më ngushëlluese për zemrën është ai në suren Hud:

“Nuk ka asnjë gjallesë në tokë që të mos e ketë furnizimin te Allahu. Ai e di vendbanimin e saj dhe vendin ku do të prehet. Të gjitha janë në një Libër të qartë.” (Hud, 11:6) 

Mendo pak për këtë.

Një zog i vogël që fluturon në qiell nuk di se çfarë do të hajë nesër. Një kafshë në pyll nuk ka një plan financiar. Një insekt i vogël nuk mund të kuptojë se nga do të vijë ushqimi i tij. Megjithatë, Allahu e di dhe kujdeset për krijesat e Tij.

Ibn Kethiri, në tefsirin e tij, shpjegon se ajeti përfshin krijesat e mëdha dhe të vogla, të tokës dhe të detit; Allahu e di vendin ku ato jetojnë dhe vendin ku përfundojnë.

Sa e madhe është kjo mëshirë!

Nëse Allahu nuk harron krijesën më të vogël, si mund të mendojmë se Ai nuk e di gjendjen tonë?

Të mbështetemi te Allahu nuk do të thotë të mos përpiqemi

Ndonjëherë njerëzit e kuptojnë gabim tevekkulin, pra mbështetjen te Allahu. Mendojnë se të besosh te Allahu do të thotë të mos punosh, të mos planifikosh dhe të mos përpiqesh.

Por mësimi i Profetit Muhamed ﷺ është më i bukur dhe më i ekuilibruar.

Profeti ﷺ tha:

“Sikur të mbështeteshit te Allahu me mbështetjen e vërtetë, Ai do t’ju furnizonte ashtu siç furnizon zogjtë: ata dalin në mëngjes të uritur dhe kthehen në mbrëmje të ngopur.” (Xhami‘ et-Tirmidhi, 2344). Imam Tirmidhiu e cilësoi hadithin hasen sahih.

Vëreni zogun.

Ai del nga foleja.

Ai kërkon ushqim.

Ai lëviz dhe përpiqet.

Pastaj Allahu e furnizon.

Kështu duhet ta kuptojmë tevekkulin: bëjmë atë që mundemi dhe zemrën ia besojmë Allahut.

Kërkojmë punë, por besojmë te Allahu.

Studiojmë, por besojmë te Allahu.

Kujdesemi për familjen, por besojmë te Allahu.

Kërkojmë shërim, ndërsa e dimë se shërimi përfundimtar është në dorën e Allahut.

Mos u frikëso nga e nesërmja

Një nga barrat më të mëdha të njeriut është shqetësimi për të ardhmen.

Por e ardhmja është në dijen e Allahut, jo në dijen tonë.

Ne nuk e dimë çfarë do të ndodhë nesër. Allahu e di.

Ne nuk e dimë nga do të vijë furnizimi ynë. Allahu e di.

Ne nuk e dimë se cilën derë do të hapë pas një dere që u mbyll. Allahu e di.

Prandaj besimtari përpiqet të jetojë sot me përgjegjësi dhe të nesërmen ia lë Allahut.

Kjo nuk është pasivitet. Është qetësi e zemrës pas përpjekjes.

Allahu thotë:

“Dhe kush i frikësohet Allahut, Ai i hap atij rrugëdalje dhe e furnizon nga nuk e pret.” (Et-Talak, 65:2–3)

Ndonjëherë rrugëdalja vjen nga një derë që nuk e kishim menduar kurrë.

Furnizimi nuk është vetëm para

Kur themi “rizk”, shpesh mendojmë vetëm për para. Por furnizimi është shumë më i gjerë.

Shëndeti është rizk.

Familja është rizk.

Një mik i mirë është rizk.

Koha është rizk.

Dija është rizk.

Një zemër e qetë është rizk.

Mundësia për t’u penduar është rizk.

Namazi është rizk.

Dashuria për Kuranin është rizk.

Madje edhe një mundësi për të bërë një të mirë që askush tjetër nuk e di mund të jetë një dhuratë e madhe nga Allahu.

Sa herë themi “Elhamdulilah” për ushqimin, mund të kujtojmë edhe dorën që na e mundësoi atë ushqim. Sa herë kemi shëndet, mund të kujtojmë se shëndeti nuk është diçka që e krijuam vetë.

Kështu mirënjohja bëhet pjesë e jetës.

Allahu ka fuqi mbi çdo gjë

Allahu thotë:

“...dhe Ai ka fuqi mbi çdo gjë.” (El-Maide, 5:120)

Kjo është një e vërtetë që duhet ta mbajmë afër zemrës, sidomos kur përballemi me diçka që na duket e pamundur.

Ndoshta ke një problem që nuk di si ta zgjidhësh.

Ndoshta ke bërë një gabim dhe mendon se nuk mund të ndryshosh.

Ndoshta ke një ëndërr që duket shumë larg.

Ndoshta je duke kaluar një periudhë të vështirë.

Mos harro: ajo që është e pamundur për ty nuk është e pamundur për Allahun.

Kjo nuk do të thotë se çdo dëshirë jonë do të realizohet pikërisht siç e duam. Por do të thotë se Allahu është i aftë të hapë rrugë aty ku ne nuk shohim rrugë.

Prandaj lutja nuk duhet të jetë vetëm kërkesë. Ajo është edhe një shprehje besimi.

Mos e mat kujdesin e Allahut vetëm me pasurinë

Ndonjëherë mendojmë: “Nëse Allahu më do, pse po kaloj vështirësi?”

Por sprova nuk është domosdoshmërisht shenjë e braktisjes.

Profeti ﷺ na mësoi se sprovat mund të jenë pjesë e jetës së besimtarit dhe se Allahu mund t’i sjellë njeriut të mirësi përmes tyre.

Në Sahih Buhari transmetohet se Profeti ﷺ ka thënë se kur Allahu ia do të mirën dikujt, e vë në provë. (Sahih el-Buhari, 5645–5646)

Prandaj, nëse jeta jote është e vështirë tani, mos nxito të mendosh se Allahu të ka harruar.

Ndoshta sprova po të afron më shumë me Të.

Ndoshta po të mëson durimin.

Ndoshta po të largon nga diçka që do të të dëmtonte.

Ndoshta po të përgatit për një mirësi që ende nuk e sheh.

Ne nuk e dimë gjithmonë urtësinë. Por mund të kemi besim tek Ai që e di.

Edhe krijesat e tjera na mësojnë mirënjohjen

Profeti ﷺ na mësoi se kujdesi ndaj krijesave është vepër shpërblyese.

Në Sahih Muslim transmetohet se kur një musliman mbjell një pemë ose kultivon tokë dhe prej saj ushqehet një kafshë, zog ose krijesë tjetër, kjo i llogaritet si sadaka. (Sahih Muslim, 1552c).

Ky mësim është shumë i bukur.

Nëse Allahu është Furnizuesi i çdo krijese, atëherë ne duhet të mësojmë të jemi të mëshirshëm me krijesat e Tij.

Mos e torturo një kafshë.

Mos e shpërdoro ushqimin.

Mos e ndot tokën pa nevojë.

Ndihmo një njeri të uritur.

Mbille një pemë.

Jepi ujë një krijese.

Këto janë mënyra praktike për ta shprehur mirënjohjen ndaj Furnizuesit.

Çfarë do të thotë kjo për një musliman të zakonshëm?

Nuk kemi nevojë të jemi dijetarë për ta jetuar këtë besim.

Kur zgjohesh në mëngjes, thuaj “Elhamdulilah” dhe kujto se një ditë e re është dhuratë.

Kur ha, kujto Furnizuesin.

Kur shkon në punë, bëj përpjekjen tënde dhe kërko bereqet nga Allahu.

Kur të humbasë diçka, lejoje zemrën të pushojë te caktimi i Allahut.

Kur të vjen një mirësi, mos ia atribuo vetëm vetes.

Kur bën një gabim, pendohu dhe kthehu te Allahu.

Kur frikësohesh për të ardhmen, bëj dua dhe vazhdo të ecësh.

Ky është një besim që mund të jetohet çdo ditë.

Allahu nuk ka nevojë për ne, por ne kemi nevojë për Të

Një nga mendimet më të bukura është se Allahu është i Pasuri dhe i Pavaruri, ndërsa ne jemi të varfër para Tij.

Allahu thotë:

“O njerëz! Ju jeni të varfër dhe keni nevojë për Allahun, ndërsa Allahu është i Vetëmjaftueshmi, i Denji për çdo lavdërim.” (Fatir, 35:15)

Kjo nuk është poshtërim për njeriun. Përkundrazi, është çlirim.

Ne nuk kemi pse të pretendojmë se kontrollojmë gjithçka.

Nuk kemi pse të mbajmë mbi shpatulla gjithë botën.

Mund të bëjmë përpjekjen tonë dhe pastaj të themi: “O Allah, unë bëra atë që munda. Tani mbështetem tek Ti.”

Sa paqe mund të sjellë kjo në zemër!

Një hap i vogël drejt tevekkulit

Nëse je fillestar në praktikën islame, mos u shqetëso nëse ende nuk i kupton të gjitha. Filloni me një të vërtetë të thjeshtë: Allahu të ka krijuar dhe Ai kujdeset për krijesat e Tij.

Nëse je musliman që praktikon prej vitesh, provo ta thellosh këtë besim në jetën e përditshme. Kur shqetësimi për furnizimin të të kaplojë, kujto Hudin 11:6. Kur ndihesh i pafuqishëm, kujto se Allahu ka fuqi mbi çdo gjë. Kur të vjen një mirësi, falënderoje.

Dhe kur bën dua, mos kërko vetëm atë që dëshiron. Kërko edhe një zemër që kënaqet me Allahun.

Përfundim: Beso te Krijuesi dhe Furnizuesi yt

Bota mund të jetë e pasigurt. Planet tona mund të ndryshojnë. Puna mund të humbasë. Pasuria mund të pakësohet. Njerëzit mund të largohen. Por Allahu nuk ndryshon.

Ai është Krijuesi.

Ai është Furnizuesi.

Ai e di gjendjen tonë.

Ai e dëgjon lutjen tonë.

Ai ka fuqi mbi çdo gjë.

Prandaj, le të përpiqemi pa u dëshpëruar, të planifikojmë pa u mbështetur vetëm te planet tona, të punojmë pa harruar Furnizuesin dhe të kërkojmë pa humbur shpresën.

Le të mësojmë nga zogjtë: dalin në mëngjes me nevojë, por nuk qëndrojnë të paralizuar nga frika. Ata lëvizin, kërkojnë dhe mbështeten te Allahu. Hadithi i Profetit ﷺ e përdor pikërisht këtë pamje për të na mësuar tevekkulin e vërtetë.

Ndoshta sot mund të bëjmë një hap të vogël. Një namaz me më shumë përqendrim. Një dua me më shumë besim. Një “Elhamdulilah” me më shumë vetëdije. Një vepër e mirë për një krijesë të Allahut.

Dhe kur zemra të shqetësohet për të nesërmen, kujto këtë premtim të Kuranit: “Nuk ka asnjë gjallesë në tokë që të mos e ketë furnizimin te Allahu.” (Hud, 11:6).

Le të jetojmë, pra, me përpjekje në duart tona dhe besim në zemër.

O Allah, Ti na krijove, na furnizon dhe kujdesesh për ne. Na jep zemra mirënjohëse, besim të sinqertë dhe tevekkul të vërtetë. Na ndihmo të kërkojmë hallallin, të jemi të mëshirshëm me krijesat e Tua dhe të mos humbasim kurrë shpresën në mëshirën Tënde. Na afro me Ty në kohë lehtësie dhe në kohë sprove. Amin.

 

Gjithësia adhuron Allahun

Ndonjëherë, kur mendojmë për adhurimin e Allahut, imagjinojmë vetëm namazin, agjërimin, dhikrin dhe veprat që bëjmë me vetëdije. Këto janë vërtet ndër format më të bukura të adhurimit. Por Kurani na hap një pamje shumë më të gjerë dhe më madhështore: e gjithë krijesa i nënshtrohet Allahut dhe e madhëron Atë në mënyrën që Ai ka caktuar.

Qiejt, toka, malet, kafshët, pemët dhe krijesat e tjera nuk jetojnë jashtë urdhrit të Krijuesit. Secila ndjek ligjet dhe rregullin që Allahu ka vendosur për të.

Allahu thotë: “Atij i nënshtrohet kushdo që është në qiej dhe në Tokë, me dëshirë ose pa dëshirë.” (Kurani, 3:83).

Kjo e vërtetë mund të na japë një ndjenjë të thellë paqeje. Ne nuk jetojmë në një univers kaotik të braktisur. Jetojmë në krijimin e Allahut. Çdo gjë është nën dijen, fuqinë dhe urtësinë e Tij.

Çdo krijesë ka mënyrën e vet të adhurimit

Kurani na thotë:

“A nuk e sheh se Allahut i përulen ata që janë në qiej dhe ata që janë në Tokë, si dhe dielli, hëna, yjet, malet, pemët, kafshët dhe shumë prej njerëzve?” (Kurani, 22:18).

Ky është një përshkrim jashtëzakonisht i bukur. Dielli nuk ka nevojë të jetë si mali. Mali nuk ka nevojë të jetë si zogu. Zogu nuk ka nevojë të jetë si njeriu.

Secila krijesë ka vendin e saj, natyrën e saj dhe mënyrën e saj të nënshtrimit ndaj Allahut.

Dielli lind dhe perëndon sipas rregullit që Allahu ka vendosur. Hëna ndjek fazat e saj. Planetët dhe yjet lëvizin në mënyrën që Krijuesi ka caktuar. Bimët rriten, kafshët jetojnë dhe trupat tanë kryejnë procese të panumërta pa komandën tonë të vetëdijshme.

Kjo është një formë nënshtrimi ndaj Allahut.

Të gjithë krijesat e madhërojnë Allahun

Një nga ajetet më prekëse është:

“Atë e madhërojnë shtatë qiejt, Toka dhe gjithçka që gjendet në to. Nuk ka asgjë që të mos e madhërojë Atë me lavdërim, por ju nuk e kuptoni madhërimin e tyre.” (Kurani, 17:44).

Ky ajet na mëson diçka shumë të thellë: krijesat e Allahut e madhërojnë Atë, por ne nuk e kuptojmë mënyrën e këtij tesbihu.

Ibn Kethiri, në tefsirin e tij, shpjegon se ky ajet përfshin krijesat në qiej dhe në Tokë dhe se çdo krijesë ka një mënyrë të saj të madhërimit të Allahut. Ai përmend gjithashtu transmetimin e Ibn Mesudit se sahabët dëgjonin tesbihun e ushqimit.

Sa mahnitëse është kjo ide!

Ndoshta ndërsa ne jemi duke ecur në rrugë dhe jemi të shqetësuar për një problem, një pemë pranë nesh është duke e madhëruar Allahun. Ndoshta zogjtë që dëgjojmë në mëngjes janë duke e lavdëruar Krijuesin në një mënyrë që ne nuk e kuptojmë.

Kjo nuk është thjesht një ide për të na mahnitur. Është një ftesë për të zgjuar zemrën.

Çfarë do të thotë “Islam” në jetën tonë?

Fjala Islam lidhet me dorëzimin dhe nënshtrimin ndaj Allahut.

Kjo na bën të mendojmë: nëse e gjithë krijesa është nën urdhrin e Allahut, ku qëndron njeriu?

Njeriu ka një veçori të veçantë. Ne kemi aftësinë të zgjedhim dhe të marrim përgjegjësi morale. Mund të bindemi ose të kundërshtojmë. Mund të jemi mirënjohës ose mohues. Mund të përulemi në sexhde ose të lejojmë krenarinë të na largojë nga Allahu.

Prandaj adhurimi ynë i vetëdijshëm është një nder i madh.

Një pemë nuk ka nevojë të luftojë me egon e saj për të qenë pemë. Një lumë nuk mendon se duhet të bëhet mal. Por njeriu shpesh lufton me veten.

Ne mund të kemi dëshirë për namaz, por edhe përtaci. Mund të duam të falim, por edhe zemërim. Mund të duam të jemi të sinqertë, por edhe të duam lavdërimin e njerëzve.

Kjo është arsyeja pse kthimi te Allahu është një udhëtim.

Nënshtrimi i krijesave na mëson përulësinë

Mendo për një mal.

Ai qëndron i fuqishëm dhe madhështor, por është krijesë e Allahut.

Mendo për oqeanin.

Ai duket i pafund, por është nën ligjet e Allahut.

Mendo për diellin.

Ai është shumë më i madh se ne, por nuk është Zot. Është krijesë.

Mendo për trupin tënd.

Zemra rreh pa lejen tënde të vetëdijshme. Mushkëritë punojnë. Gjaku qarkullon. Qelizat kryejnë detyrat e tyre. Ti nuk i komandon të gjitha këto me mendjen tënde.

Sa shumë gjëra ndodhin brenda nesh pa kontrollin tonë!

Kjo duhet të na mësojë përulësinë. Ne nuk jemi zotërues absolutë të vetes. Jemi robër të Allahut dhe kujdestarë të asaj që Ai na ka dhënë.

Kur natyra bëhet një libër reflektimi

Kurani nuk na kërkon vetëm të shohim krijimin; na mëson të mendojmë për të.

Allahu thotë:

“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të Tokës dhe në ndërrimin e natës dhe të ditës ka shenja për njerëzit me mendje të shëndoshë.” (Kurani, 3:190).

Pas këtij ajeti vijnë fjalë për njerëzit që e përmendin Allahun në këmbë, ulur dhe të shtrirë dhe mendojnë për krijimin e qiejve dhe Tokës. (3:191)

Kjo është një mënyrë e bukur e Islamit: mendja dhe zemra punojnë së bashku.

Kur shohim qiellin, nuk kemi pse të ndalojmë së menduari te bukuria fizike. Mund të pyesim: Çfarë më tregon kjo për Krijuesin tim?

Kur shohim shiun, mund të kujtojmë mëshirën.

Kur shohim një pemë, mund të kujtojmë furnizimin.

Kur dëgjojmë zogjtë, mund të kujtojmë tesbihun.

Kur shohim lindjen e diellit, mund të kujtojmë se çdo gjë ndodh me urdhrin e Allahut.

Kështu bota përreth nesh bëhet një shkollë për zemrën.

Krijesat nuk adhurojnë në të njëjtën mënyrë

Është e rëndësishme të mos imagjinojmë se çdo krijesë falet dhe lutet pikërisht si njeriu.

Kurani na tregon se çdo krijesë ka mënyrën e saj. Për zogjtë, Allahu thotë:

“A nuk e sheh se Allahun e lavdërojnë ata që janë në qiej dhe në Tokë, si dhe zogjtë me krahë të hapur? Secili e di lutjen dhe madhërimin e vet.” (Kurani, 24:41).

Ibn Kethiri e lidh këtë me idenë se Allahu i ka udhëzuar krijesat në mënyrën e tyre të adhurimit dhe tesbihut.

Kjo na mëson të mos e kufizojmë adhurimin vetëm në atë që mund të dëgjojmë ose shohim.

Ka shumë gjëra që ndodhin në krijim dhe ne nuk i perceptojmë.

Edhe hijet përulen ndaj Allahut

Në një tjetër ajet, Allahu na fton të vëzhgojmë hijet:

“A nuk kanë parë se si hijet e gjithçkaje që Allahu ka krijuar priren djathtas dhe majtas, duke iu përulur Allahut...” (Kurani, 16:48).

Një hije nuk ka mendje njerëzore. Por lëvizja e saj ndodh sipas ligjeve që Allahu ka vendosur.

Kjo na tregon një kuptim të gjerë të nënshtrimit: krijesa nuk mund të dalë jashtë kufijve që Krijuesi ka caktuar për të.

Ne, si njerëz, kemi nevojë për një nënshtrim të vetëdijshëm: të zgjedhim të jetojmë në përputhje me udhëzimin e Allahut.

Pse ndonjëherë ne e kemi të vështirë të bindemi?

Kjo është një pyetje që mund ta bëjmë pa e gjykuar veten ashpër.

Ne e dimë se namazi është i mirë, por ndonjëherë e vonojmë.

E dimë se falja është e bukur, por mbajmë inat.

E dimë se sinqeriteti është i mirë, por dëshirojmë që njerëzit të na admirojnë.

E dimë se Allahu është Furnizuesi, por zemra jonë frikësohet për pasurinë.

Këto beteja nuk duhet të na çojnë në dëshpërim. Ato duhet të na shtyjnë të kthehemi përsëri te Allahu.

Profeti Muhamed ﷺ na mësoi se veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta. (Sahih Buhari, 6465).

Prandaj, nuk kemi nevojë të ndryshojmë gjithçka brenda një dite.

Mund të fillojmë me një hap.

Namazi është takimi ynë me Krijuesin

Nëse e gjithë krijesa e madhëron Allahun, atëherë namazi merr një kuptim edhe më të bukur.

Kur vendosim ballin në tokë dhe themi “Subhane Rabbijel-A'la”, ne po pranojmë me vetëdije atë që krijesa e shpreh në mënyrën e saj: Allahu është i Lartësuar.

Sexhdeja është një moment i jashtëzakonshëm. Trupi ynë përkulet, ndërsa zemra mëson të mos përkulet para krijesave.

Nuk kemi pse të kemi pasuri për t'u afruar te Allahu.

Nuk kemi pse të jemi të famshëm.

Nuk kemi pse të jemi të përsosur.

Na duhet vetëm sinqeriteti për t'u kthyer tek Ai.

Tesbihu i krijesave duhet të na zgjojë

Nëse çdo gjë e madhëron Allahun, atëherë çfarë po bën gjuha ime?

Nëse zogjtë e lavdërojnë Allahun, a e kujtoj unë Allahun?

Nëse malet i nënshtrohen Krijuesit, pse zemra ime bëhet kaq krenare?

Nëse gjithësia është nën urdhrin e Tij, pse frikësohem sikur gjithçka është jashtë kontrollit të Allahut?

Këto pyetje nuk janë për të na dënuar. Janë për të na zgjuar.

Mund të fillojmë me dhikër të thjeshtë: SubhanAllah, Elhamdulilah, Allahu Ekber, La ilahe il-lAllah.

Kur i themi këto fjalë me zemër të pranishme, nuk jemi duke bërë vetëm një përsëritje të gjuhës. Po bashkohemi, në mënyrën tonë njerëzore, me një realitet më të madh: krijimi i Allahut e madhëron Krijuesin.

Edhe shkenca mund të na çojë drejt reflektimit

Kur studiojmë universin, biologjinë, natyrën ose ligjet fizike, mund të shohim rregull dhe harmoni.

Por një musliman duhet të ruajë një ekuilibër të bukur: të kërkojë dije, të mendojë dhe të vëzhgojë, ndërsa zemra të mos harrojë Krijuesin.

Shkenca na ndihmon të kuptojmë shumë nga mënyra se si funksionon krijimi. Kurani na mëson të pyesim edhe për kuptimin dhe qëllimin.

Prandaj, kur mësojmë diçka të re për universin, le të themi me përulësi: SubhanAllah.

Jo si një slogan, por si një kujtim se madhështia e krijesës na çon drejt madhështisë së Krijuesit.

Kjo e vërtetë na sjell paqe

Nëse çdo gjë është nën urdhrin e Allahut, atëherë nuk kemi nevojë të jetojmë në panik.

Kjo nuk do të thotë se nuk do të kemi probleme.

Do të sëmuremi.

Do të humbasim njerëz.

Do të përballemi me vështirësi.

Planet tona do të dështojnë ndonjëherë.

Por mund të themi: “Allahu e di. Allahu është me mua. Allahu është më i Urtë se unë.”

Ky është tevekkuli.

Ne bëjmë përpjekjen tonë, marrim shkaqet e lejuara dhe pastaj ia besojmë rezultatin Allahut.

Profeti ﷺ ka thënë: “Nëse kërkon, kërko nga Allahu; dhe nëse kërkon ndihmë, kërko ndihmë nga Allahu.” (Xhami‘ et-Tirmidhi, 2516).

Ky besim e çliron zemrën nga varësia e tepërt ndaj njerëzve.

Çfarë mund të bëjmë sot?

Nëse jemi fillestarë në Islam ose sapo po përpiqemi të afrohemi me Allahun, le të mos e komplikojmë rrugën.

Filloni me namazin.

Mësoni disa dhikre të shkurtra.

Lexoni çdo ditë disa ajete nga Kurani.

Kur shihni natyrën, ndaloni për një moment.

Kur shihni shiun, thoni “Elhamdulilah”.

Kur dëgjoni zogjtë, kujtoni se edhe ata janë krijesa të Allahut.

Kur ndiheni të frikësuar, thoni “HasbijAllahu” dhe kujtoni se gjithësia nuk është jashtë sundimit të Tij.

Nëse jeni tashmë praktikues, mund të shkoni një hap më tej: përpiquni ta bëni adhurimin tuaj më të vetëdijshëm. Mos e kryeni namazin vetëm për ta përfunduar. Mos e thoni dhikrin vetëm me gjuhë. Jepini zemrës mundësinë të jetë e pranishme.

Përfundim: Bashkohuni me tesbihun e krijimit

Kurani na jep një pamje të mrekullueshme të ekzistencës: ne nuk jemi vetëm në adhurimin e Allahut.

Qiejt e madhërojnë.

Toka e madhëron.

Malet, pemët dhe kafshët i nënshtrohen.

Çdo krijesë ka mënyrën e saj.

Dhe ne kemi privilegjin të zgjedhim ta adhurojmë Allahun me vetëdije, dashuri dhe mirënjohje.

Ibn Kethiri thekson në shpjegimin e ajetit 17:44 se çdo gjë është dëshmi e njëshmërisë së Allahut dhe se krijesat e madhërojnë Atë, edhe pse njerëzit nuk e kuptojnë mënyrën e tesbihut të tyre.

Prandaj, herën tjetër kur të ecësh nën qiell, mos mendo vetëm për rrugën përpara teje. Shiko lart.

Kur të shohësh një pemë, kujto Krijuesin.

Kur të dëgjosh një zog, kujto tesbihun.

Kur të ndihesh i vogël përballë universit, mos u dëshpëro. Përkundrazi, kujto se Ai që krijoi gjithësinë të fton edhe ty të afrohesh tek Ai.

Ndoshta zemra jote sot është e lodhur. Ndoshta namazi nuk është ende aq i fortë sa dëshiron. Ndoshta ke bërë gabime. Mos e humb shpresën.

Kthehu te Allahu me një hap.

Një sexhde.

Një “SubhanAllah”.

Një “Elhamdulilah”.

Një pendim i sinqertë.

Një vepër e mirë.

Dhe kujto: gjithësia është duke e madhëruar Allahun, ndërsa ti mund të zgjedhësh ta bashkosh zemrën tënde me këtë adhurim.

O Allah, na bëj robër të përulur dhe mirënjohës. Na mëso ta shohim krijimin Tënd me sy të kthjellët dhe zemër të zgjuar. Na jep dashuri për Ty, qetësi në zemër, besim në caktimin Tënd dhe forcë për të jetuar sipas udhëzimit Tënd. Na fal dobësitë tona dhe na ndihmo të kthehemi tek Ti sa herë që largohemi. Bëje namazin tonë burim paqeje, dhikrin tonë burim jete dhe Kuranin tonë dritë për zemrat tona. Amin.

 

Pesë namazet ditore: afërsi me Allahun

Një takim me Allahun pesë herë në ditë

Namazi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë robit të Tij. Pesë herë në ditë, mes punës, familjes, lodhjes, shqetësimeve dhe gëzimeve, myslimani ndalon për pak dhe kthehet te Krijuesi i tij.

Ndonjëherë namazi mund të na duket si një detyrë që duhet ta kryejmë. Por, kur zemra fillon ta kuptojë kuptimin e tij, ai bëhet diçka shumë më e bukur: një takim me Allahun.

Allahu thotë në Kuran: “Përmendmë Mua, që edhe Unë t’ju përmend.” (El-Bekare, 2:152)

Çfarë premtimi i madh! Ne e përmendim Allahun dhe Ai na përmend. Ne afrohemi me një zemër të lodhur, ndërsa Ai na hap derën e mëshirës.

Pikërisht për këtë, namazi nuk është vetëm lëvizje e trupit. Ai është kthim i zemrës.

Pse janë pesë namaze?

Allahu e ka bërë namazin pesë herë në ditë. Nuk janë pesë pengesa në ditën tonë; janë pesë mundësi për t'u kthyer tek Ai.

Sabah: fillimi me Allahun

Namazi i sabahut na mëson ta fillojmë ditën me Allahun.

Bota ende është e qetë. Shumë njerëz flenë, ndërsa besimtari ngrihet dhe dëshmon se Allahu është më i dashur për të sesa rehatia e gjumit.

Kjo nuk do të thotë se është gjithmonë e lehtë. Ndonjëherë trupi është i lodhur. Ndonjëherë alarmi bie dhe ne luftojmë me veten.

Por çdo herë që ngrihemi për namazin e sabahut, po ndërtojmë diçka në shpirt: disiplinën, besnikërinë dhe dashurinë.

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na ka mësuar se dy rek'atet e sabahut janë më të mira se kjo botë dhe gjithçka që gjendet në të. (Sahih Muslim)

Sa madhështore është kjo! Dy rekate të shkurtra mund të jenë më të çmuara se pasuritë e kësaj bote.

Dreka: një pushim në mes të jetës

Namazi i drekës

Deri në mesditë, dita ka filluar të bëhet e ngarkuar. Puna, shkolla, tregu, telefonat, detyrimet dhe bisedat na tërheqin në shumë drejtime.

Pastaj vjen ezani.

Për disa minuta, bota pret.

Ne marrim abdes, qëndrojmë para Allahut dhe kujtojmë se puna jonë nuk është gjithçka. Planet tona nuk janë gjithçka. Problemet tona nuk janë gjithçka.

Ka një Zot mbi gjithçka.

Namazi i drekës na rikthen ekuilibrin. Ai na thotë: “Mos e humb veten në atë që po bën. Kujto se përse je këtu.”

Allahu thotë:

“Vërtet, namazi e pengon njeriun nga veprat e shëmtuara dhe të këqija.” (El-Ankebut, 29:45)

Sa më shumë ta jetojmë namazin me vetëdije, aq më shumë ai duhet të ndikojë edhe në sjelljen tonë jashtë xhamisë.

Ikindia: kujtesa se koha kalon

Një namaz për një jetë që ecën

Ikindia vjen kur dita ka filluar të largohet. Këtu ka një mësim të thellë.

Koha nuk pret.

Pasuria mund të kthehet. Mundësitë mund të vijnë përsëri. Por ora që ka kaluar nuk kthehet.

Allahu betohet në kohë në suren El-Asr dhe na kujton se njeriu është në humbje, përveç atyre që besojnë, bëjnë vepra të mira, këshillojnë njëri-tjetrin për të vërtetën dhe për durimin. (El-Asr, 103:1-3)

Namazi i ikindisë na jep një çast për të pyetur veten:

Ku e kalova sot kohën time?

A fola mirë me familjen?

A i bëra padrejtësi dikujt?

A e kujtova Allahun?

A kam diçka për të korrigjuar?

Këto pyetje nuk duhet të na dëshpërojnë. Ato duhet të na zgjojnë.

Akshami: kthimi pas ditës

Kur dielli largohet

Akshami vjen shpejt. Dita përfundon dhe errësira fillon të mbulojë horizontin.

Është një kujtesë e bukur se çdo gjë në këtë botë ka një fillim dhe një fund.

Ne kthehemi në namaz dhe themi, në mënyra të ndryshme, se Allahu është më i Madhi.

Problemet që në mëngjes na dukeshin të mëdha mund të duken më të vogla tani.

Ndoshta dita nuk shkoi siç dëshironim. Ndoshta bëmë gabime. Ndoshta dikush na lëndoi.

Por dera e Allahut është ende e hapur.

Profeti, paqja qoftë mbi të, transmetohet se ka thënë se Allahu shtrin dorën e Tij natën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë ditës dhe e shtrin dorën ditën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë natës. (Sahih Muslim)

Kjo është një nga shpresat më të mëdha për besimtarin: gabimi nuk duhet të jetë fundi i rrugës.

Jacia: ta dorëzosh natën tek Allahu

Namazi para pushimit

Jacia është namazi i fundit i ditës. Pas saj, shumë prej nesh kthehen në shtëpi, pushojnë dhe përgatiten për gjumë.

Është një moment i bukur për ta lënë ditën në duart e Allahut.

Ne nuk e dimë çfarë do të sjellë e nesërmja. Nuk e kontrollojmë shëndetin, furnizimin, jetën apo ngjarjet e ardhshme.

Por mund të besojmë tek Ai që i kontrollon të gjitha.

Kjo është tevekkuli: të marrësh shkaqet që mundesh dhe pastaj ta mbështetësh zemrën tek Allahu.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që janë të vazhdueshme, edhe nëse janë të pakta.” (Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Ky hadith është veçanërisht i rëndësishëm për këdo që dëshiron të përmirësohet në namaz.

Po nëse nuk falem rregullisht?

Mos e lejo turpin të të largojë

Ndoshta po e lexon këtë dhe po mendon: “Unë nuk i fal të pesë namazet.”

Ndoshta ke humbur shumë namaze.

Ndoshta sapo ke filluar të më mësosh.

Ndoshta di vetëm disa sure të shkurtra.

Mos mendo se duhet të bëhesh i përsosur para se të afrohesh me Allahun.

Afrohuni me atë që ke.

Mëso hap pas hapi. Pyet dikë të besueshëm. Mëso kuptimet e fjalëve që thua. Nëse bie, ngrihu përsëri.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha gjynahet.” (Ez-Zumer, 39:53)

Ky ajet nuk na mëson të jemi të pakujdesshëm ndaj mëkatit. Na mëson të mos dëshpërohemi nga mëshira.

Si ta bëjmë namazin më të gjallë?

Mos u ngut

Kur falemi me nxitim, trupi mund të jetë në namaz ndërsa mendja është diku tjetër.

Provo të ngadalësosh pak.

Kur thua “Allahu Ekber”, kujto se po qëndron para Zotit të gjithësisë.

Kur lexon El-Fatihanë, kujto se po i drejtohesh Allahut.

Kur bën sexhde, kujto se je në një nga gjendjet më të afërta të robit me Zotin e tij.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Robi është më afër Zotit të tij kur është në sexhde, prandaj shtojini lutjet.” (Sahih Muslim)

Sexhdeja nuk është vetëm një pozicion i trupit. Ajo është një mësim për zemrën: ti nuk duhet t'i mbash të gjitha vetë.

Namazi dhe qetësia e zemrës

Bota moderne na mëson të kërkojmë qetësi në shumë vende: në pasuri, argëtim, udhëtime, marrëdhënie dhe arritje.

Të gjitha këto mund të kenë vlerë, por zemra ka një nevojë më të thellë.

Allahu thotë:

“Me përmendjen e Allahut zemrat qetësohen.” (Er-Ra'd, 13:28)

Namazi është një nga format më të mëdha të kësaj përmendjeje.

Ndoshta problemet nuk zhduken pas namazit.

Por ne ndryshojmë mënyrën se si i mbajmë ato.

Zemra mëson të thotë: “O Allah, unë nuk mund t'i kontrolloj të gjitha. Por Ti mundesh.”

Dhe kjo sjell paqe.

Pesë namazet si pesë kthime

Në fund, pesë namazet mund të shihen si pesë kthime në ditë.

Sabahu: “O Allah, po e filloj ditën me Ty.”

Dreka: “O Allah, mos më lejo të humbas në botë.”

Ikindia: “O Allah, më kujto se koha ime është e çmuar.”

Akshami: “O Allah, faleminderit për atë që më dhe sot.”

Jacia: “O Allah, po ta dorëzoj natën dhe të nesërmen.”

Kjo është bukuria e namazit.

Ai nuk kërkon që ne të jemi engjëj. Ai na fton të jemi robër që kthehen.

Dhe ndoshta kjo është një nga shenjat më të bukura të mëshirës së Allahut: Ai na lejon të kthehemi tek Ai përsëri dhe përsëri.

Nëse sot namazi yt nuk është ashtu siç dëshiron, mos u dorëzo.

Nëse zemra jote shpërqendrohet, ktheje përsëri.

Nëse ke humbur, fillo përsëri.

Nëse ke qenë larg, bëj një hap.

Allahu nuk ka nevojë për namazin tonë; ne kemi nevojë për të. Ne kemi nevojë për atë çast kur balli prek tokën dhe zemra kujton se ka një Zot që na dëgjon, na sheh dhe na mëshiron.

Pesë namazet nuk janë pesë barra mbi ditën tonë.

Janë pesë dyer.

Dhe sa herë që hapet njëra prej tyre, kemi mundësinë të kthehemi në shtëpi: te Allahu.

Read similar posts at https://drlal.uk

 

Durimi dhe besimi: Mbështetu tek Allahu

Kur jeta nuk shkon siç dëshironim

Ka ditë kur zemra lodhet.

Lutemi, por përgjigjja duket se vonon. Punojmë, por rezultatet nuk vijnë. Përpiqemi të bëjmë mirë, por përballemi me vështirësi. Ndonjëherë pyesim veten: “Pse po më ndodh kjo? Kur do të ndryshojë gjendja ime?”

Në këto momente, durimi nuk është thjesht të presësh. Durimi është të vazhdosh të besosh tek Allahu edhe kur nuk e kupton ende se çfarë po ndodh.

Kjo është një nga mësimet më të bukura të Islamit: jo çdo gjë që nuk e kuptojmë është e keqe për ne, dhe jo çdo vonesë është refuzim.

Ndonjëherë Allahu na mbron përmes një vonese. Ndonjëherë na përgatit për diçka më të mirë. Ndonjëherë na largon nga një rrugë sepse e di atë që ne nuk e dimë.

Prandaj, besimi nuk do të thotë se do ta kuptojmë gjithmonë planin e Allahut. Do të thotë se mësojmë t’i besojmë Atij edhe kur plani na duket i paqartë.

Allahu është me durimtarët

Allahu na jep një premtim që mund të bëhet mbështetje për çdo zemër të lodhur:

“Besimtarë! Kërkoni ndihmë me durim dhe me namaz. Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Vini re fjalët: Allahu është me durimtarët.

Jo vetëm se do t’u japë diçka në të ardhmen. Jo vetëm se do t’ua shpërblejë durimin në Ahiret. Në vetë sprovën, Allahu është me ta.

Kjo mund të sjellë një paqe të veçantë në zemër.

Kur ndihesh vetëm, nuk je vetëm.

Kur nuk e di çfarë të bësh, mund t’i drejtohesh Allahut.

Kur rruga duket e gjatë, mund të ecësh një hap më shumë.

Durimi nuk do të thotë të mos qash

Ndonjëherë mendojmë se një person i durueshëm nuk duhet të qajë, të trishtohet apo të ndihet i dobët.

Por kjo nuk është ajo që na mëson shembulli profetik.

Durimi nuk do të thotë të mos ndjesh dhimbje. Do të thotë të mos lejosh dhimbjen të të largojë nga Allahu.

Mund të qash dhe të kesh sabër.

Mund të ndihesh i lodhur dhe të kesh sabër.

Mund të mos e kuptosh sprovën dhe përsëri të kesh besim.

Zemra njerëzore ka nevojë për kohë. Islami nuk na kërkon të bëhemi të pandjeshëm. Na mëson të kalojmë dhimbjen duke e mbajtur dorën e zemrës të lidhur me Allahun.

Besimi tek Allahu kur përgjigjja vonon

Mos thuaj: “Allahu nuk po më dëgjon”

Një nga sprovat më të mëdha është kur lutemi dhe nuk shohim menjëherë atë që kërkojmë.

Në atë çast mund të lindë mendimi: “E kam lutur Allahun kaq shumë. Pse nuk po ndodh?”

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na paralajmëroi të mos bëhemi të paduruar në dua. Në Sahih Muslim transmetohet se lutja pranohet përderisa njeriu nuk nxitohet duke thënë se u lut, por nuk iu përgjigj.

Kjo nuk do të thotë se çdo gjë që kërkojmë do të vijë pikërisht në mënyrën që imagjinojmë.

Do të thotë se besimtari nuk e braktis duan vetëm sepse përgjigjja nuk erdhi në kohën që ai dëshironte.

Vazhdo të lutesh.

Vazhdo të shpresosh.

Vazhdo të bësh përpjekjen tënde.

Dhe lëre rezultatin në duart e Atij që di më shumë se ti.

Çfarë na mëson historia e Ejubit?

Një zemër që nuk u dorëzua

Profeti Ejub, paqja qoftë mbi të, është një nga shembujt më të fuqishëm të durimit.

Ai u përball me vuajtje të mëdha, por iu drejtua Allahut me përulësi. Kurani na tregon lutjen e tij:

“Mua më ka prekur fatkeqësia, ndërsa Ti je më Mëshiruesi i mëshiruesve.” (El-Enbija, 21:83)

Sa e bukur është kjo lutje.

Ejubi nuk e fshehu dhimbjen. Ai ia tregoi Allahut.

Por në të njëjtën kohë, ai nuk humbi shpresën në mëshirën e Tij.

Kjo është një mënyrë e bukur për t’u lutur edhe ne: ta pranojmë dhimbjen pa humbur shpresën.

“O Allah, kjo është e vështirë për mua, por unë e di se Ti je më i Mëshirshmi.”

Në çdo gjendje ka një të mirë

Profeti Muhamed, paqja qoftë mbi të, ka thënë në hadithin autentik të transmetuar nga Sahih Muslim:

“E çuditshme është çështja e besimtarit. E gjithë çështja e tij është mirësi.” Kur i vjen e mira, ai falënderon dhe kjo është mirësi për të; kur e godet vështirësia, ai duron dhe kjo është mirësi për të.

Ky hadith nuk thotë se çdo ngjarje është e lehtë.

Ai na mëson diçka më të thellë: besimtari mund të gjejë mirësi në të dyja gjendjet.

Në mirësi, ai mëson falënderimin.

Në vështirësi, ai mëson durimin.

Në sukses, ai nuk harron Allahun.

Në humbje, ai nuk e humb Allahun.

Kjo është një pasuri e madhe shpirtërore.

Kur sprova bëhet një afrim me Allahun

Dhimbja mund të ndryshojë zemrën

Ka sprova që nuk na japin menjëherë përgjigje.

Por mund të na japin një zemër tjetër.

Ndoshta para sprovës luteshim vetëm pak. Pas saj, filluam të flasim me Allahun çdo natë.

Ndoshta më parë e merrnim shëndetin si të mirëqenë. Pas një sprove, filluam të falënderojmë për çdo frymëmarrje.

Ndoshta më parë mbështeteshim vetëm te njerëzit. Pastaj mësuam të mbështetemi tek Allahu.

Kjo nuk do të thotë se duhet ta dëshirojmë dhimbjen. Por kur ajo vjen, mund të pyesim me qetësi:

“Çfarë dëshiron të më mësojë kjo sprovë?”

Profeti, paqja qoftë mbi të, na mësoi gjithashtu se vuajtjet që i ndodhin besimtarit, madje edhe një shpim gjembi, mund të jenë shkak për fshirjen e gjynaheve. (Sahih Muslim 2572c)

Prandaj, mos e nënvlerëso një dhimbje që e përballon me iman.

Si ta praktikojmë durimin çdo ditë?

Durimi nuk ndërtohet vetëm në momentin e krizës. Ai ndërtohet pak nga pak.

Fillo me një dua të sinqertë

Kur diçka të shqetëson, mos e mbaj gjithçka vetëm në zemër.

Fol me Allahun.

Nuk ke nevojë për fjalë të komplikuara. Thuaj atë që ke në zemër.

“O Allah, më jep forcë.”

“O Allah, më udhëzo.”

“O Allah, më ndihmo të pres me durim.”

“O Allah, më jep atë që është më e mirë për mua.”

Një dua e sinqertë mund të jetë fillimi i një qetësie të madhe.

Bëj atë që ke në dorë

Tevekkuli nuk do të thotë pasivitet.

Nëse kërkon punë, kërko.

Nëse ke problem me dikë, përpiqu ta zgjidhësh me urtësi.

Nëse ke gabuar, kërko falje.

Nëse ke një qëllim të mirë, puno për të.

Pastaj ia beso rezultatin Allahut.

Ti ke përgjegjësi për përpjekjen. Rezultati përfundimtar është në dorën e Allahut.

Mos e mat mëshirën e Allahut me shpejtësinë

Ndonjëherë ne mendojmë se nëse Allahu na do, gjithçka duhet të bëhet menjëherë më e lehtë.

Por jeta e profetëve na mëson të kundërtën.

Edhe njerëzit më të dashur tek Allahu u sprovuan.

Prandaj, sprova nuk është domosdoshmërisht shenjë se Allahu të ka braktisur.

Mund të jetë një moment ku zemra jote mëson të mbështetet më thellë tek Ai.

Mos e mat dashurinë e Allahut me shpejtësinë e përgjigjes.

Mate atë me faktin se Ai ende të jep mundësinë të kthehesh tek Ai.

Kur nuk e di çfarë sjell e nesërmja

Ne duam ta dimë të ardhmen.

Duam të dimë kur do të vijë puna, martesa, shërimi, suksesi, lehtësimi.

Por ndoshta një pjesë e bukurisë së besimit është pikërisht kjo: të ecësh pa e parë të gjithë rrugën.

Ti sheh vetëm hapin e ardhshëm.

Allahu sheh të gjithë rrugën.

Prandaj bëje hapin që mundesh sot.

Falu.

Lutu.

Puno.

Pendohu.

Falëndero.

Ki durim.

Dhe beso.

Shpresa nuk është dobësi

Besimtari mund të jetë i lodhur, por nuk duhet ta humbasë shpresën.

Mund të jetë i trishtuar, por mund të vazhdojë të bëjë dua.

Mund të ketë humbur diçka të dashur, por ende mund të besojë se Allahu është i Urtë dhe i Mëshirshëm.

Ndoshta sot nuk e kupton pse dera u mbyll.

Mos u dëshpëro.

Ndoshta nuk e di pse përgjigjja po vonon.

Vazhdo të lutesh.

Ndoshta nuk e sheh ende rrugën.

Ec me besim.

Durimi nuk është të presësh me një zemër bosh. Është të presësh me një zemër që e di se Allahu nuk harron.

Dhe kur zemra jote të lodhet, kujto fjalët e Allahut: “Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Çfarëdo që po kalon sot, mos mendo se duhet ta përballosh vetëm.

Kthehu tek Allahu.

Në namaz.

Në dua.

Në sexhde.

Në heshtje.

Në lot.

Në falënderim.

Dhe beso se edhe në ditët që nuk i kupton, Allahu e di.

Ti mund të mos e shohësh ende urtësinë.

Por mund të besosh tek Ai që e di atë.

Kjo është durimi.

Kjo është tevekkuli.

Dhe kjo është një nga rrugët më të bukura drejt paqes së zemrës.

Please read similar posts at https://drlal.cc